Raad je plaatsje

Na mijn vorige Google Street View tool kan ik jullie ook deze niet onthouden: GeoGuessr (ja, die missende e is wel een beetje web 2.0-spelling van 2007). Op basis van alleen een Google Street View screenshot mag je de locatie raden.

Tof, maar moeilijk! Soms heb je alleen lokale flora en fauna om op af te gaan. Als je een beetje mazzel hebt kun je nog iets met de kleur van nummerborden en soms de taal van een uithangbord. Maar het is erg makkelijk om, zeg, een historische locatie in Paraguay te verwarren met Griekenland, of het platteland van Frankrijk met dat van Australië (true stories). Een leuk avontuur is het sowieso: ik heb alweer twee prachtige locaties bijgeschreven op mijn vakantie-wensenlijstje.

Bij mijn derde poging scoorde ik 9520 punten. Niet slecht, dacht ik zo. Wat is jouw high score?

Oeps

Oeps

Maak een time-lapse in je browser

Time-lapse filmpjes ken je inmiddels waarschijnlijk wel. Het is een soort stop-motion van foto’s, maar dan zonder zelf iets te manipuleren voor de camera. De natuurlijke gang van zaken (wolken, zonsondergang, sneeuwval) is in sneltreinvaart te zien in het resulterende filmpje. Gelukkig heeft Google Street View Hyperlapse de twee lastigste dingen van het proces geëlimineerd: het fotomateriaal wordt automatisch van Google Street View gehaald, en het aan elkaar knippen en plakken van het filmpje wordt ook voor je gedaan. En met niet onverdienstelijke resultaten, zoals je kunt zien in dit demofilmpje:

Zo mooi als in het demofilmpje is het niet geworden, maar na een paar pogingen om de juiste invalshoek te vinden (letterlijk en figuurlijk) heb ik ook een paar aardige Hyperlapses gemaakt. Mijn ouderlijk dorp blijkt goed Hyperlapse-baar te zijn (IJsselbruguiterwaarden), ik maakte er één van een zonsondergang in Iowa, ik vond een regenboog in Dartmoor en natuurlijk kon de Canadese gletsjer waar ik vorig jaar op wandelde niet ontbreken.

Toch ontbreken er nog een hoop mooie plekken. Google Street View heeft mijn twee favoriete eilenden, IJsland en Schiermonnikoog, nog niet bereikt. En helaas krijg ik Hyperlapse niet aan de praat op Spitsbergen, waar het toch ook goed toeven is qua Google Street View:


Grotere kaart weergeven

Knutsel mee! Heb jij mooie Hyperlapses gemaakt? Of ideeën waar ik vervolgens mee verder kan knutselen, mooie beelden die je bent tegengekomen in Google Street View bijvoorbeeld? Laat ze achter in de comments!

Schatzoeken in je computerarchief

Bij het opruimen van mijn computer kwam ik een immense hoeveelheid oude zooi tegen. Je weet wel, in van die geneste mapjes: “Nog op te ruimen” > “diversen” > ”oude computer” > ”zooi” > “Uitzoeken” > “Uitzoeken-1″ > “archief” > “Mijn Documenten” > “ouwe zooi” > “van usb-stick” en zo nog een paar niveaus verder. Maar wat een goudmijntje met prachtige retro-dingen ik daar tegenkwam!

Zo waren daar bijvoorbeeld irc-chatlogs uit de periode 2000–2002, zelfgeschreven fanfiction van My So-Called Life, foto’s waarop ik verkleed ben als Posh Spice, bladmuziek van de musicalaflevering van Buffy the Vampire Slayer, midi-files van de liedjes uit Transport Tycoon, zelfgemaakte Winamp skins, het complete script van De Kleine Zeemeermin, een flinke hoeveelheid ongesorteerde mp3′s (kennen we deze nog? en deze?), en mijn eindexamenwerkstuk geschiedenis uit 1998. (Bonuspunten voor het dankwoord dat ik als 15-jarige schreef: “Hierbij wil ik ook nog mijn moeder bedanken omdat ze steeds naar Zwolle gereden is om boeken voor me uit de bieb te halen en me ook een paar nuttige tips gegeven heeft.”)

Een van de juweeltjes die ik tegenkwam in mijn map met oude, ongesorteerde attachments is onderstaande tabel. Nerdhumor uit 2001! Lees verder

Aaron Swartz, tragische internetheld of onhandige jongen?

Aaron Swartz in 2009

Misschien weet je nog niet wie Aaron Swartz is. Of was, moet ik zeggen, want hij is dood. Zelfmoord. Afgelopen januari. Hij was 26. En als je wel eens een RSS-reader hebt gebruikt, of Reddit hebt bezocht, of iets met Creative Commons hebt gedaan, dan heb je dat deels te danken aan dit jonge, getroubleerde genie.

Ik had al wel een paar dingen gelezen over Swartz. Over zijn briljante uitvindingen. Over zijn excentriciteit. Over het feit dat hij 14 was toen hij meewerkte aan de RSS-standaard. Over de miljoenenrechtszaak die tegen hem liep. Maar waar dit artikel in The New Yorker als geen ander in slaagt, is om de lezer te laten snappen hoe Swartz in elkaar zat. Hoe zijn merkwaardige geest werkte. Waar hij zich zorgen over maakte. Welk effect zijn naasten op hem hadden. Hoe hij zich voelde door die vermaledijde rechtszaak.

En dat alles door een combinatie van citaten van mensen om hem heen – waaronder zijn vader, zijn vriendin en een ex-vriendin – afgewisseld met stukjes uit blogartikelen van Swartz zelf, plus genoeg achtergrondinformatie om het verhaal compleet te maken.

The other night, when [redacted] asked me why I switched from computer science to sociology, I said it was because Computer Science was hard and I wasn’t really good at it, which really isn’t true at all. The real reason is because I want to save the world. Maybe I didn’t say that because it sounds sort of crazy.
– Aaron Swartz (2005)

En dan wordt het verhaal opeens nog veel hartverscheurender dan het was. Dan wordt het opeens veel begrijpelijker dat zo veel mensen zo sterk reageerden op zijn dood. Dan valt de excentrieke internetheld van zijn voetstuk: Swartz is eigenlijk gewoon een jongen die probeert alles goed te doen en uiteindelijk wordt ingehaald door onhandigheden en tegenvallers.

We spend so much time waiting to start to live. He always went big—he never looked for permission to go big. He assumed that he could talk to anyone he wanted, and he was right, and it wasn’t because he was super-special-genius-boy, it was because he tried.

Nogmaals: een spectaculair artikel. Lezen dus.

Een Oscar voor Kickstarter

Ik schreef al eens eerder over Kickstarter (Roominate, Makey Makey en diverse andere tips), dus het moge duidelijk zijn dat ik fan ben van het crowdsourcing-model. Nu blijkt dat het ook écht kan werken: de documentaire Inocente, gefinancierd via Kickstarter, won vannacht een Oscar voor beste korte documentaire.

Twee andere Kickstarter-projecten waren ook genomineerd voor het felbegeerde beeldje: net als Inocente had ook Kings Point had ook een nominatie staan voor beste korte documentaire, en Buzkashi Boys voor beste korte film.

Als een computer een film schrijft…

…ziet dat er ongeveer zo uit:

Even wat context: Cleverbot is een chatbot, een computerprogramma dat met mensen kan praten. Dat doet ‘ie soms best aardig, maar een menselijke intelligentie benadert ‘ie toch nog niet helemaal, zoals dit filmpje goed illustreert. Als goedgemutste blogger leek het me wel een goed idee om Cleverbot te interviewen voor dit artikel. Dat ging niet helemaal zoals gepland…

Lady Geek: Hi Cleverbot.

Cleverbot: How are you?

Lady Geek: Good, thanks. Can I write about you on my blog?

Cleverbot: I don’t know, can you?

Lady Geek: Of course I can, I was just asking if you’d be alright with it.

Cleverbot: Are you crazy?

Lady Geek: What, no, I don’t know, maybe a little?

Cleverbot: Yep, I see.

Lady Geek: So… Is that a yes?

Cleverbot: No.

…oh.