Why nerd culture must die

We’re still behaving like the rebel alliance, but now we’re the Empire. We got where we are by ignoring outsiders and believing in ourselves even when nobody else would. The decades have proved that our way was largely right and the critics were wrong, so our habit of not listening has become deeply entrenched. It even became a bit of a bonding ritual to attack critics of the culture because they usually didn’t understand what we were doing beyond a surface level. It didn’t used to matter because nobody except a handful of forum readers would see the rants. The same reflex becomes a massive problem now that nerds wield real power.

Interessante stelling, en (deels) waar: als je de underdogs opeens de macht geeft, kunnen slachtoffers opeens zelf pesters worden. Heeft ook weer met die hackercultuur te maken.

 

Ode aan de nerd

Link

Drie uur lang nerd-tv met Ionica Smeets! Nog tot 27 augustus om 23.58 te kijken op VPRO.nl. Met o.a. nerds, grappen, liefde, YouTube-filmpjes en boeken.

Ionica Smeets bij Zomergasten

Het toffe is dat ik me meerdere malen tijdens het kijken realiseerde dat als ik zelf zomergast zou zijn, mijn aflevering er ongeveer hetzelfde uit zou zien. Iets met taalhumor, iets met wetenschap, iets over computers, iets over vrouwen in de wetenschap, iets over de liefde. Met natuurlijk net andere fragmenten: Turing in plaats van Feynman, Stephen Colbert over internetvrijheid in plaats van Penn & Teller over getallen, muziek in plaats van kleinkunst. Maar een ode aan de nerd, ja, dat zou het bij mij ook zijn.

Het jaar in vier woorden

Wat hebben privacy, selfie, geek en de participatiesamenleving met elkaar gemeen? Al deze woorden zijn door verschillende gremia uitgeroepen tot woord van het jaar 2013. Privacy volgens dictionary.com, geek volgens Collins online dictionary, selfie volgens Van Dale en participatiesamenleving volgens Onze Taal (en – saillant detail – ook tot vaagste woord van 2013).

Interessant hieraan is dat drie van de vier woorden te maken hebben met technologie. Een selfie wordt gewoonlijk met een smartphone genomen (geldt overigens niet voor de selfie avant la lettre). Met privacy bedoelen we tegenwoordig over het algemeen onze online privacy: de zoekopdrachten waarvan we niet willen dat Google die doorverkoopt aan adverteerders, de mails die we liever niet delen met onze werkgevers of familie, de cables die internationale diplomatenruzies veroorzaken en de onbetaald verkregen films en tv-series waarvan we liever niet uitspreken hoe we eraan gekomen zijn.

En natuurlijk mijn favoriete woord: de geek. Niet in het minst omdat ik er zelf een ben, maar ook omdat het vanuit taalkundig oogpunt een interessant woord is: oorspronkelijk (als het Oudengelse geck) gebruikt voor circusfreaks, vervolgens geëvolueerd naar benaming voor mensen die veel met computers doen, en inmiddels, net als zijn bijna-synoniem nerd, weer een nieuwe betekenisverandering aan het ondergaan. De nerd is niet meer een ‘simple-minded and laughable person’ (en de Zweedse nerd wil dus ook niet zo aangeduid worden in het woordenboek). De nerd is cool, de nerd is hip, de nerd is gewoon een intelligent persoon die zich vol overgave stort in interessante dingen. De nerd is salonfähig geworden, aldus de Volkskrant.

Geekuality for everyone!

Dit filmpje is satire, maar ik word er stiekem wel een beetje boos van, want er zijn heel veel mensen die echt zo denken.

Lieve nerd, ik snap je punt, tot op zekere hoogte. Ik begrijp dat hipsters een doorn in het bebrilde nerd-oog zijn, omdat ze koketteren met de nerd-cultuur. En ik snap ook dat nerds graag iets van zichzelf willen na al die jaren gepest te zijn op school. Maar zoals de nerd vroeger uitgesloten werd door zijn populaire, hippe, sociaal vaardige klasgenoot, zo gaat dat nu precies andersom. En dat is geen nette manier om je frustraties af te reageren.

Het grote probleem is dat altijd dezelfde mensen zichzelf weer moeten bewijzen als nerd. Vrouwen zijn de meest voor de hand liggende categorie. En ik voel me dus persoonlijk aangesproken.

Ja, ik ben dus een van die vrouwen die hipsterbrillen en skinny jeans dragen. Maar ik deed ook al aan P2P-sharing van games voordat Napster bestond (honderden Tetris-varianten uitwisselen met floppy’s, OH YEAH) en ik heb Engels geleerd door het spelen van computergames en ik heb een computerclub opgericht op mijn middelbare school en ik bezocht al internetvrienden in het buitenland toen het nog dial-up was en ik speelde D&D en Magic en al die dingen zou ik niet moeten hoeven zeggen om te ‘bewijzen’ dat ik een nerd ben.

Waarom zou het überhaupt nodig zijn om te bewijzen dat je een nerd bent?

Geek + equality = geekuality

Ik ben een liberaal, wat labels betreft. Als je jezelf ‘nerd’ of ‘geek’ vindt, dan mag je die titel gewoon voeren. Er is geen commissie waarbij je je aanvraag voor een nerd-pasje moet indienen en die je verzoek al dan niet goedkeurt op basis van je nerd-cv. Dat geldt trouwens voor meer labels. Min of meer willekeurig voorbeeld: er is ook geen commissie die je aanvraag voor het label ‘biseksueel’ evalueert op basis van je seksuele cv. Dat mag je gewoon zelf beslissen op basis van hoe je je voelt.

(Oef, ik zit me even voor te stellen hoe zo’n seksueel cv eruit zou zien. Moet je dan ook referenties opgeven?)

Gelukkig zijn er een heleboel toffe geeks (m/v) die het met me eens zijn. Luister naar Wil Wheaton en Adam Savage, mensen. En blijf in ieder geval hangen voor het hilarische moment op 2:22. (Misschien is dat wel de nerd-test? Of je daarom moet lachen of niet?)

Meer lezen? The Atlantic heeft ook een erg goed artikel over het ‘fake geek girl’ probleem.

Moet de vrouwelijke nerd zich extra bewijzen?

Joe Peacock schrijft op CNN een relaas tegen de vrouw die net doet alsof ze nerd is om (aandacht van) mannen te kunnen scoren. Peacock introduceert hiervoor de prachtige term “6 of 9”:

They’re a “6” in the “real world”, but when they put on a Batman shirt and head to the local fandom convention du jour, they instantly become a “9”.

In de kern is het een goed artikel en ik vind het top van Peacock dat hij deze nep-nerds ontmaskert. Toch ik heb één bezwaar. Dit artikel focust weer op de verschillen tussen mannen en vrouwen. Waarom liggen knappe nerdmannen niet onder vuur? Waarom zou je juist als vrouw je nerdheid extra moeten bewijzen? Moet de aspirant-nerdvrouw voortaan een soort nerd-examen afleggen? Binnen 10 minuten de eerste drie levels van Super Mario uitspelen, het RAM in je computer vervangen en een bewijs voor de stelling van Pythagoras opschrijven?

Peacock maakt het nog een tandje erger als hij dit soort vrouwen vergelijkt met zielige dertienjarige jongetjes die vrouwen lastigvallen en uitschelden op XBox Live. Dat lijkt me nergens voor nodig. Volgens mij kun je een veel makkelijkere vergelijking maken: vrouwen die de geekwereld gebruiken om zich als alfa-vrouwtje te presenteren kun je supergoed vergelijken met – ja hoor, komt ‘ie – mannen die de geekwereld gebruiken om zich als alfa-mannetje te presenteren. Was dat nou zo moeilijk? Brogrammers bijvoorbeeld: de jocks van de middelbare school die zich drinkend en neukend door de tech-wereld bewegen en daarbij zowel introverte als vrouweljke nerds schofferen.

Tot slot: zonder vraag geen aanbod. De “6 of 9” zou niet bestaan zonder de (veelal mannelijke) nerd die altijd en immer staat te kwijlen over Slave Leia’s, Lara Crofts en andere overdreven geseksualiseerde vrouwelijke karakters in de nerdwereld. Maar daarover later meer.

De paradox van de vrouwelijke nerd

Ik ben een nerd. Zo een die uren, zo niet dagen, bezig is met uitzoeken welke superfancy nieuwe harde schijf ze zal kopen om in haar laptop te zetten. (Het is deze très awesome hybride HDD/SSD geworden.) (Sorry, ik zocht nog een gelegenheid om daarover op te kunnen scheppen.)

Maar ik ben ook een vrouw. Zo een die uren, zo niet dagen, bezig is met uitzoeken van nieuwe schoenen. (En die als een blok valt voor zo’n $#^&@* sale die me zeker twee uur van mijn leven en enkele honderden euro’s heeft gekost.)

Toch denken veel mensen, vrouwen met name, dat die combinatie niet mogelijk is. De vrouw die van nerddingen én van vrouwendingen houdt. En dat komt van beide kanten.

Veel vrouwen die zichzelf nerd noemen hebben om de een of andere reden een probleem met rokjes, hakken en lingerie. Voor feministen geldt hetzelfde. Ik vind dat gek. Ik hou juist heel erg van het feit dat ik vrouw ben! En dat wil ik dus ook laten zien. Dus ja: benen, decolletés, oorbellen. Dat is niet om mannen te pleasen – als dat het doel was kon ik die kleren beter helemaal laten zitten – dat is om mij te pleasen. En waarom niet? Ben ik minder slim als ik op naaldhakken loop? Kan ik mijn nieuwe harde schijf niet in mijn laptop inbouwen als ik een jurkje aan heb?

Daarmee verraadt de feminist juist zichzelf: als ik in de ogen van een feminist alleen succesvol kan zijn met een broekpak, platte schoenen en een opgeschoren kapsel, wat zegt dat dan over haar beeld van de vrouw? HA!

Andersom bestaat er in de ogen van de vrouwelijke vrouw ook een gek vooroordeel: de echte dame stelt zich hulpeloos op. De damsel in distress. Mag geen zware dingen tillen. Mag geen verstand hebben van techniek. Mag niet van auto’s en voetbal houden. Mag vooral niet slimmer zijn dan mannen. Wat is dat nu weer voor raar ideaalbeeld? Waarom geef je je eigen vrijheid op? Als ik zin heb om computergames te spelen en voetbal te kijken en zelf mijn koffer te dragen, wie heeft dan het recht om mij daarvan te weerhouden?