Lessen ter voorbereiding op Pi Day

Pi Day

Ik hoop jullie volgend jaar een recept voor pi-appeltaart te kunnen geven, maar voor nu alvast de volgende lessen voor als je zelf aan de slag gaat:

  • Snijd in godsnaam die π uit je bladerdeeg terwijl het deeg nog bevroren is. Ontdooid bladerdeeg is onhandelbaar.
  • Sowieso is een π best wel lastig te tekenen.
  • Met een potlood op papier tekenen is vele malen makkelijker dan met een aardappelschilmesje op ontdooid bladerdeeg.
  • Twee appels is eigenlijk te weinig voor een fatsoenlijke taart.
  • Als je rozijnen in je appeltaart wil omdat je eigen te weinig appels hebt, maar geen rozijnen hebt, en dan dus denkt “ik vis ze wel even uit mijn muesli”: het uit muesli vissen van rozijnen kost meer tijd dan je denkt. Na een paar minuten heb je geen zin meer, en dan heb je nog niet eens een half handjevol.
  • Een half handjevol rozijnen is eigenlijk nét een sneue hoeveelheid.
  • Als je recept zegt dat je taart in 10-15 minuten klaar is, terwijl je pakje bladerdeeg zegt dat het zo’n 20-25 minuten zou moeten duren, dan spreekt je pakje bladerdeeg de waarheid.
  • Als je een blogstukje gaat typen omdat het zo lang duurt voordat je taart klaar is, vergeet dan niet zo nu en dan nog eens de oven te checken. (Hoewel de opluchting van een bijna-vergeten-maar-tóch-niet-verkoolde taart ook wel lekker is.)
  • Dubbelcheck even of je springvorm niet lekt, tenzij je het eigenlijk supercool vindt om op een late maandagavond je oven nog even te schrobben terwijl je je eigenlijk had voorgenomen om op tijd naar bed te gaan.
  • De esprit de l’escalier van het bakken: zodra je taart uit de oven komt, bedenk je je pas dat “π” eigenlijk nog een veel leuker opschrift was geweest.

Pi Day

Mijn bijdrage aan het wetenschapsnieuws, januari 2017

In het dagelijks leven werk ik als communicatieadviseur en persvoorlichter bij de Universiteit Utrecht. De perfecte baan voor een schrijvende nerd als ik, want ik ben elke dag bezig met interessante verhalen over (bèta)wetenschap. Voor wie nieuwsgierig is naar wat ik zoal schrijf (en wat Utrechtse wetenschappers zoal uitvoeren): deze berichten heb ik in januari 2017 de wereld in gestuurd.

Utrechtse wetenschappers ontvangen subsidie voor onderzoek naar ultradunne halfgeleiders (10 januari 2017)

ZonMw Antibioticaresistentie-subsidie voor farmaceutisch onderzoeker. Nathaniel Martin: “We hopen op een revolutie in laboratoriumonderzoek” (20 januari 2017)

FD selecteert Sjon Hartman als een van de vijftig “jonge ondernemende talenten” (24 januari 2017)

Zwarte gaten op een elektronische chip: natuurkundigen vinden eenvoudige manier om zwarte gaten in het lab te creëren (31 januari 2017), wat een artikel in de Volkskrant heeft opgeleverd: Een zwart gat bestuderen kan straks misschien op een chip in het lab

Mijn bijdrage aan het wetenschapsnieuws, november/december 2016

In het dagelijks leven werk ik als communicatieadviseur en persvoorlichter bij de Universiteit Utrecht. De perfecte baan voor een schrijvende nerd als ik, want ik ben elke dag bezig met interessante verhalen over (bèta)wetenschap. Voor wie nieuwsgierig is naar wat ik zoal schrijf (en wat Utrechtse wetenschappers zoal uitvoeren) is hier de top-5 van mijn leukste onderzoeksverhalen van de laatste twee maanden van 2016.

Mysterieuze ‘krater’ op Antarctica blijkt aanwijzing voor kwetsbare ijsplaat (15 december 2016), met mooi beeldverhaal (gemaakt door de onderzoekers) ter ondersteuning. Het slechte nieuws: Oost-Antarctica is veel kwetsbaarder dan we dachten. Het goede nieuws: dit bericht verscheen wereldwijd in de media, van de Volkskrant en NOS tot de Washington Post en Salon.

De Virtuele Patiënt werkt mee aan een betere wereld (18 november 2016), een feestelijke bijeenkomst rondom een mooi nieuw trainingsinstrument voor artsen – met een eervolle vermelding voor de aandacht in het NOS journaal en LuckyTV (!).

Biosimilars als kankermedicijn even veilig en effectief als origineel (2 november 2016): wist je dat gepatenteerde geneesmiddelen soms na het verlopen van het patent voor een fractie van de kosten nagemaakt en verkocht kunnen worden? Heel goed nieuws, vooral voor ontwikkelingslanden.

Utrechtse onderzoekers vinden paden voor licht door ondoorzichtige materialen (8 november 2016), een mooi voorbeeld van hoe ingewikkeld het onderzoek soms is en hoe daar toch soms mooie verhalen en regenboogplaatjes uit kunnen voortkomen.

“Het ontwikkelen van nieuwe antibiotica is een wapenwedloop” (20 december 2016), een verhaal dat mijn ogen opende over de ernst van antibioticaresistentie. Over een nieuw ERC-project voor het ontwikkelen van nieuwe antibiotica én het “repareren” van antibiotica waar bacteriën al resistentie tegen hebben opgebouwd.

Santa Baby, het eerste officiële nummer van Robots & Lipstick

Lana en ik hebben eindelijk een naam voor ons ukelele-duo: Robots & Lipstick. Voor de gelegenheid hebben we – in één take! – een ietwat aangepaste versie van Santa Baby opgenomen, waar we duidelijk vertellen wat wij het liefst voor kerst zouden willen…

Volledige tekst onder de doorklik:

Lees verder

Op pad als Lady Geek

De afgelopen twee weken was ik tot twee keer toe op inspirerende evenementen waar ik mocht meedenken en meepraten over de positie van vrouwen in de bèta/techniek-hoek. Eerst was er de VHTO-conferentie ‘Lost in choices’, waarbij we het vooral hadden over de vraag hoe we meisjes en vrouwen kunnen behouden in technische functies.

Bewerkt 1387

Cocky Booy (directeur VHTO) en ondergetekende.

Ik ben dus een van die ‘verloren’ dames: na mijn informatica-promotie ging ik niet verder in de wetenschap of bij een IT-bedrijf. Omdat ik ’s middags niet bij de paneldiscussie kon zijn, vertelde ik in een eerder opgenomen filmpje waarom ik op dat moment die keuze maakte.

VHTO_Gender&STEM_LD_lr_20151112-1656

De discussie over ‘verloren’ bèta-dames, waar ik als virtueel panellid bij aanwezig was.

Een week later was ik bij de Femme Tech bedrijvenawards, een drietal prijzen voor kleine, middelgrote en grote tech-bedrijven die veel doen om vrouwen te werven en het naar hun zin te maken.

Ik was discussieleider aan een van de negen tafels, en niet zomaar een tafel:

De lat lag dus hoog. Met mijn tafelgenoten discussieerde ik over rolmodellen, omdat ik denk dat het erg belangrijk is om als meisje/vrouw te kunnen zien dat er vrouwen zijn die het wél doen, die keuze voor bèta/techniek. We kwamen uiteindelijk met twee concrete aanbevelingen:

  1. Tip voor werkgevers: motiveer je (vrouwelijke) personeel om als rolmodel op te treden, en zorg ervoor dat ze tijd en gelegenheid daarvoor krijgen. Dat geldt vooral voor vrouwen in lagere functies, die hun werktijd vaak minder flexibel kunnen indelen.
  2. Tip voor de mannen in de zaal: jullie zijn ook rolmodellen! Andere mannen in topfuncties, die in hun bedrijf de m/v-verdeling nog niet zo goed op orde hebben, kunnen zich aan jou spiegelen. Laat zien wat jij doet voor vrouwen in je bedrijf en welke toegevoegde waarde dat heeft.
Nieske op de Femme Tech awards

Kijk mij even geanimeerd die aanbevelingen toelichten.

Met tot slot een bonustip als uitsmijter, ik noem ‘m “het onverwachte rolmodel”:

Ik wilde vroeger schrijver worden

Ik wilde vroeger schrijver worden. En ik was een ontzettende nerd. Ik identificeerde me nog het meest met Matilda, de onbegrepen boekenwurm die ver voor haar tijd de bieb al uit had. Voor de lol knutselde ik websites en daar schreef ik dan dingen op. Ik kan er niks aan doen: ik denk ergens aan en er tuimelt een zin uit. Of een paar. 

Ik wilde vroeger schrijver worden. Maar als schrijver je brood verdienen, echt als boekenschrijver, is net zo lastig als professioneel rockster worden. Dus ik ging verder op mijn ontzettende nerdheid bij de keuzes die ik maakte voor mijn vakkenpakket, mijn studie en mijn sollicitaties daarna. Het schrijven werd een hobby en daar was ik best tevreden mee.

Een vrij serieuze hobby wel, getuige mijn blog en (vooral) het boek dat Lisanne en ik per ongeluk schreven. (Dat is dus wat er gebeurt als je twee boekenfanaten zonder surveillance bij elkaar zet. Oeps! Tuimelt er opeens een boek uit.) En uiteindelijk waren het precies al die gekke hobby’s waardoor ik me afgelopen jaar realiseerde wat ik altijd al had willen doen. 

Ik wilde vroeger schrijver worden. En ik was een ontzettende nerd. En nu zit ik in de wetenschapscommunicatie en dat blijkt precies te zijn waar alles altijd al naartoe wees. Niet dat ik altijd al op zoek was naar mijn passie (huu, vies woord). Maar door te doen wat ik wilde, kwam ik precies terecht waar ik wilde zijn.