Review + winactie: Hidden Figures

Hidden Figures

Zelfs ik, als nerdy feminist, wist tot voor kort niet dat de eerste Amerikaanse maanlanding mede mogelijk is gemaakt door zwarte vrouwen. Het boek Hidden Figures vertelt het verhaal van die vrouwen, en concentreert zich vooral op drie van hen: Katherine Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson. Het boek van Margot Lee Shetterly ligt al een paar maanden in de winkel, en de bijbehorende film is sinds vandaag ook in Nederlandse bioscopen te bekijken.

Ik heb nog niet de kans gehad om de film te zien, maar afgaand uit alles wat ik erover heb gezien en gelezen, staat hij nu al hoog op de lijst om mijn favoriete film van 2017 te worden. Het boek waarop de film is gebaseerd heb ik al wel gelezen, met – dit klinkt tegenstrijdig – veel interesse én veel moeite.

OK, ik leg even uit: het boek is geweldig grondig in het vertellen van het héle verhaal van zwarte vrouwen bij NASA en NASA-voorganger NACA, vanaf het verspreiden van een vacature voor rekenaars in 1943 tot ná de maanlanding in 1969. Het verhaal gaat over de opleidingen van de drie hoofdpersonen, hun romances, de kinderen, de schoolprojecten van de kinderen (!) en de coördinatie van het huishouden. Het duurt vijf hoofdstukken voordat we überhaupt aankomen bij de eerste werkdag van Dorothy Vaughan. Pas op tweederde van het boek begint de space race.

Het is dus nogal een verhaal, en Shetterly doet haar best om dat verhaal zo uitputtend mogelijk te vertellen. Daarmee leest het boek af en toe eerder als een proefschrift dan een leesboek. Jammer, want het is een interessant en belangrijk onderwerp. Het liefst zou ik willen dat zoveel mogelijk mensen dit boek lezen om er meer over te leren, maar bijna 350 pagina’s dicht op elkaar gepakte informatie is zelfs voor een intrinsiek gemotiveerde lezer als ik best lastig.

Hidden Figures filmposterAnderzijds is het boek juist daardoor ongelooflijk leerzaam. Ik heb nu een aardig beeld van hoe het leven eruitzag voor een zwarte vrouw in Virginia halverwege de twintigste eeuw en over deze drie superslimme zwarte vrouwen die tegen alle verwachtingen in carrière maakten in een wittemannenwereld. Maar niet alleen dat: ook over de geschiedenis van NACA/NASA, over het Amerikaanse leven in de Tweede Wereldoorlog in het algemeen, over de ontwikkelingen in de aeronautische industrie en over de inspanningen die nodig waren om een raket veilig op de maan te laten landen.

(Nog even voor de nerds onder ons: het boek wordt zelden echt technisch. Ja, het raakt af en toe even wiskundige termen, maar Shetterly maakt duidelijk dat ze zelf niet nerdy of bèta genoeg is om het allemaal goed te begrijpen of uit te leggen. Ik heb het rapport waarin Katherine Johnson uitlegt hoe je een satelliet in een baan rond de aarde brengt – overigens het eerste NASA-rapport met een vrouwelijke auteur – er dus gewoon zelf maar even bij gezocht.)

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen: Hidden Figures is een even interessant als taai boek. Naar de film ben ik heel benieuwd, en ik hoop – en verwacht – dat die de gebreken van het boek gladstrijkt door meer focus in het verhaal te brengen en de drie hoofdpersonen meer te laten leven.

Voor wie het boek en de film wil vergelijken: dit is je kans! Ik mag niet alleen een exemplaar van het boek weggeven, maar ook twee vrijkaartjes voor de film. Hoe doe je mee? Heel simpel: plaats een reactie onder deze blogpost of op Facebook. That’s all! Over een week, dus op 16 maart, trek ik een winnaar. Good luck!
EDIT: de actie is gesloten en er is een gelukkige winnaar. Blijf Lady Geek vooral volgen (kan ook op Facebook) voor toekomstige winacties!

Ik kreeg mijn exemplaar van HarperCollins Holland, in ruil voor een eerlijke recensie.

Fijne vrouwendag!

Ik wil Internationale Vrouwendag graag met jullie vieren. Ik wil vieren dat vrouwen in Nederland al 98 jaar mogen stemmen. Dat de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland 100 jaar geleden werd benoemd en dat het alweer bijna 150 jaar geleden is dat er in Nederland voor het eerst een vrouw mocht studeren. Dat we vorig jaar voor het eerst een vrouwelijke kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap hadden. Dat vrouwen in westerse landen toch al sinds een jaar of 40 mogen blijven werken als ze trouwen.

We zijn ver gekomen. Maar ondertussen hebben vrouwen in de grootste films van 2016 maar 27% van de tekst mogen spreken. Is 18% van de Nederlandse hoogleraren vrouw, en 11% van de astronauten, en nog geen 6% van Nobelprijswinnaars. Worden vrouwen ontslagen of afgewezen voor nieuwe functies als ze zwanger worden. Denken zesjarige meisjes dat ze minder slim zijn dan jongens. Zijn er nog steeds talloze conferenties met alleen mannelijke sprekers en is het overgrote deel van tv-gasten man. Verdienen vrouwen – met alle correcties meegerekend – nog steeds minder dan mannen. Gelooft tweederde van Europeanen dat vrouwen niet geschikt zijn als wetenschapper. En staan er maar 35% vrouwen op de kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen van volgende week.

En dat is nog in westerse landen. Er zijn ook nog steeds landen en gebieden waar vrouwen worden gearresteerd als ze een auto besturen. Waar vrouwen zonder toestemming van hun vader, broer of man geen bankrekening mogen openen. Waar vrouwen niet mogen stemmen of zich verkiesbaar stellen. Waar huiselijk geweld niet strafbaar is. Waar jonge meisjes uitgehuwelijkt worden als straf voor misdrijven van hun vader of broer of om een ruzie te beslechten. Zijn er wereldwijd zo’n 200 miljoen vrouwen met genitale verminkingen – ook in landen waar we vrolijk naartoe gaan op vakantie. Dat alles vaak onder de noemer van traditie of religie.

We streven naar beter, dat zeker. Niet alleen wereldwijd, maar ook dichterbij. We stellen vrouwenquota op: als het gaat om vrouwelijke bestuurders, of hoogleraren, of directeuren, of commissieleden, willen we heel graag naar 20%, of 25%, of als je mazzel hebt zelfs 40%, en dat moeten we toch zeker wel kunnen bereiken in 2020, of 2025, of 2030. Daar mogen we dan trots op zijn. Naar 50% streven binnen afzienbare tijd, nee, dat durven we niet aan.

Ik wil vieren, vandaag, echt. Maar we hebben nog steeds veel in te halen. We zijn al ver gekomen, maar de échte gelijkheid, die is nog steeds ver weg. Ondertussen zijn er onbegrijpelijk genoeg mensen die zeggen dat feminisme ‘af’ is. Dat we klaar zijn, dat we gelijk zijn, “maar vrouwen zijn toch even goed als mannen, en ook nog leuker om naar te kijken, haha!” (insert VVD-lach), feminisme is een mission accomplished, je hebt toch een goed leven en niks meer over te zeuren.

Als ik je één ding mee mag geven op deze Internationale Vrouwendag: lees de eerste drie alinea’s van dit stuk nog eens door, en de volgende keer dat iemand je probeert wijs te maken dat feminisme niet meer nodig is, sla ze dan om de oren met je favoriete weetje uit deze collectie. En vecht vanuit daar samen verder. We can do it! 💪

Feministische tips voor 2017

Feminisme is soms lastig. Niet iedereen is het eens over wat het is, laat staan hoe je er voor kan vechten.

For some, the word “feminism” raises a slow-burning passion inside that inspires them to ignite and stand up for what is right. For others, the word feminism can be a bit confusing. Boiled down, though, the concept is actually pretty easy to digest. Being a feminist simply means standing up for what is right. It’s making equal what is not equal. It’s giving women the same exact opportunities as men. And if you are someone who identifies as a woman, that means fighting for the opportunity for equality politically, economically, and socially.

Bustle heeft een mooi artikel met 17 concrete tips voor vrouwen die hun 2017 ietsjes feministischer willen maken. Kleine dingen, zoals je niet dommer voordoen dan je bent (#4), van je lichaam houden (#11) en alleen sorry zeggen als je het echt meent (#16). Fijne tips, die ik wil proberen zo nu en dan nog eens te herlezen om ze te onthouden. Doe je mee?

17 Feminist Resolutions To Make In 2017 That Will Help You Find Your Inner Gloria Steinem (Bustle, 16 december 2016)

8 niet te missen tweets over de Amerikaanse verkiezingsuitslag

Ik ben niet blij dat Donald Trump de verkiezingen gewonnen heeft. Maar misschien nog wel verdrietiger dat Hillary Clinton verloren heeft. Omdat het oneerlijk is, en omdat het niet op zichzelf staat.

Hillary houdt zelfs in haar concession speech niet op met vrouwen en meisjes een hart onder de riem te steken. De hele speech zie je hier.

En laten we hopen dat vrouwen en meisjes deze handschoen oppakken.

Als je verder kijkt dan het presidentiële ambt zijn er ook kleine lichtpuntjes.

Verder nog een paar kleine dingen: een website om je frustraties te uiten.

Een hart onder de riem.

En tot slot… Have you tried turning it off and on again?

Hoe krijg je meer vrouwen in je informatica-opleiding?

Het bewijs dat het kan lukken als je écht je best doet: Harvey Mudd College slaagde erin om meer vrouwen informatica te laten studeren. En niet een béétje meer, een paar procentpunt winst op die gemiddelde 10% vrouwelijke informaticastudenten, maar véél meer: dit jaar is de meerderheid van de Harvey Mudd-informaticastudenten vrouw. Nog geen tien jaar geleden zat dat percentage ook rond de 10%, dus zo’n verandering is mogelijk, en snel ook.

In minder dan tien jaar steeg het aandeel vrouwelijke informaticastudenten van 10% naar 55%.

In minder dan tien jaar steeg het aandeel vrouwelijke informaticastudenten van 10% naar 55%.

OK, maar hoe doe je dat, en wat kunnen wij ervan leren?

The school emphasizes teaching over research, hiring and rewarding professors on the basis of their classroom performance, says Maria Klawe, Harvey Mudd’s president since 2006. And it places women in leadership positions throughout the school. Next year, six of the school’s seven department chairs, and 38% of its professors school-wide, will be women.

En wat misschien nog wel meer geholpen heeft: een verplicht programmeervak voor alle eerstejaars studenten, maar dan wel zonder enige benodigde voorkennis.

As a result of the changes, women who take the introductory course are more likely to leave with a positive impression of programming, and often sign up for the second class in the sequence. Many go on to internships or research projects in the field after their first year, and by then, they’re hooked.

Het helpt natuurlijk dat je in het Amerikaanse onderwijssysteem pas in de loop van je studie een major hoeft te kiezen, en dat je dus prima kan beginnen met een programmeervakje hier en daar voordat je beslissingen neemt over je hele studietijd. Dat maakt de keuze sowieso makkelijker dan in Nederland, waar je op je zeventiende al moet beslissen waar je de komende vier à vijf jaar – zo niet de rest van je leven – aan gaat besteden.

Meer lezen? Harvey Mudd College took on gender bias and now more than half its computer-science majors are women (Quartz, 22 augustus 2016)

Nog meer lezen? Super Mario Sisters? At USC, women now outnumber men in video game design graduate program (Los Angeles Times, 21 januari 2016)

Gender is een construct, een ritueel

Gender is onzin. Meisjes houden van roze? Onzin. Jongens houden van vechten? Onzin. Mensen hebben hobby’s en voorkeuren, en die hebben weinig te maken met gender – in ieder geval niet aangeboren, wel aangeleerd. Het is zo zonde dat je vanaf je geboorte wordt ingedeeld in één van die twee categorieën, en dat we met z’n allen net doen alsof dat iets zegt over je voorkeuren, je identiteit en je persoonlijkheid.

Ik vergelijk het altijd maar een beetje met haarkleur. Iemand met bruin haar is echt niet zo heel anders dan iemand met blond haar. Ja, je ziet er anders uit, maar weinig mensen zullen beweren dat je persoonlijkheid afhangt van je haarkleur (domme blondjes-grappen uitgezonderd). Je haarkleur veranderen is bovendien ook prima, als je daar zin in hebt. Waarom zou je niet een tijdje – of voor altijd – met rood haar door het leven gaan, als je je daar comfortabeler bij voelt?

Ik wou dat we zo ook dachten over gender. En daarom word ik heel blij van dit filmpje, waarin de ideeën van filosoof Judith Butler worden uitgelegd met kick-ass 8-bit graphics.

Project Prep: de Awards

Afgelopen najaar schreef ik al iets over Project Prep, een boek over een meisje dat zelf een app in elkaar knutselt. Bij het boek hoort ook een website met programmeercursussen, én er was een wedstrijd voor meiden met een app-idee.

Die wedstrijd is inmiddels afgelopen, en een paar weken geleden werden de Project Prep Awards uitgereikt. Met een rode loper, “cocktails” en echte celebrities. En natuurlijk een videoverslag: zo gaaf om te zien, dit! (En inspirerend: als ik ooit een award win, zou ik zéker ook overwegen om een diadeem met katten-oortjes op te doen.)