8 niet te missen tweets over de Amerikaanse verkiezingsuitslag

Ik ben niet blij dat Donald Trump de verkiezingen gewonnen heeft. Maar misschien nog wel verdrietiger dat Hillary Clinton verloren heeft. Omdat het oneerlijk is, en omdat het niet op zichzelf staat.

Hillary houdt zelfs in haar concession speech niet op met vrouwen en meisjes een hart onder de riem te steken. De hele speech zie je hier.

En laten we hopen dat vrouwen en meisjes deze handschoen oppakken.

Als je verder kijkt dan het presidentiële ambt zijn er ook kleine lichtpuntjes.

Verder nog een paar kleine dingen: een website om je frustraties te uiten.

Een hart onder de riem.

En tot slot… Have you tried turning it off and on again?

Feministische lichtpuntjes

Ik had graag met jullie willen vieren dat Amerika voor het eerst een vrouwelijke president had verkozen. Maar we blijven lichtpuntjes zoeken, want wat moeten we anders? Hier is er alvast eentje: voor het eerst heeft een vrouwelijke campagnemanager een Amerikaanse presidentskandidaat naar een overwinning begeleid. En dat met misschien wel de lastigst te managen presidentskandidaat sinds mensenheugenis.

For example, she recalled telling Trump, “You and I are in a fight for the next 17 days,” following his speech in Gettysburg, Pa. last month when he vowed to sue every woman who accused him of sexual assault “after the election is over.” Conway told CNN the comment made Trump sound defeated and as though he expected to lose to Hillary Clinton.

Conway shatters glass ceiling as first woman to run a successful presidential campaign (Washington Examiner, 10 november 2016)

Spelen met stereogrammen

O, de nostalgie! Ik was zo’n fan van stereogrammen in de jaren 90 dat ik zelfs een detectiveboek had waarin de aanwijzingen in stereogrammen verstopt zaten. In de jaren 90 was het een grote hype, maar het idee van stereogrammen stamt al uit de jaren 60, en het achterliggende principe werd in de Tweede Wereldoorlog al gebruikt om meer informatie uit luchtfoto’s te halen.

Zelf maken? Dat kan dus gewoon, en nogal makkelijk! MagicEye.js is een JavaScript library waarmee je zelf stereogrammen kan maken, en heeft zelfs allerlei supermakkelijke tooltjes waarmee je gewoon in je browser stereogrammen kan maken die je live in je browser tekent, of op basis van tekst of depth maps. Deel je mooiste creatie of je favoriete stereogram in de comments!

stereogram is awesome

(Klik voor groter)

En het is altijd 1895 – of niet?

Tijdmachines! Wist je dat het idee van tijdmachines pas eind 19e eeuw echt voor het eerst populair werd? En dat alles naar aanleiding van een boek van H.G. Wells uit 1895, waarin hij een tijdmachine beschrijft die er in grote lijnen uitziet uit als een fiets. Klinkt misschien gek, maar de moderne fiets was in die tijd net pas uitgevonden en dus toonbeeld van nieuwe technologische snufjes.

Tijdreizen is tegenwoordig haast onlosmakelijk verbonden met hypothetische vragen als “zou jij baby Hitler vermoorden?” – en de eerste keer dat iemand daarover schreef is eerder dan je zou denken. Maar meer dan dat ga ik niet verklappen over dit geweldige filmpje van Vox:

Het filmpje is overigens nog extra interessant met het huidige politieke klimaat in je achterhoofd.

Time travel is so often about regret. It’s about something in your past that you wish you could do over. In this case, here’s the entire planet allowing this monster to arise and kill millions of people.

Dat boek van H.G. Wells doet me dan weer om meerdere reden denken aan het gedicht 221b van Vincent Starrett over de tijdloosheid van Sherlock Holmes en dr. Watson, dat zeker in het licht van al die recente Sherlock Holmes-adaptaties zeer relevant is. Het gedicht eindigt met deze twee regels:

Here, though the world explode, these two survive,
And it is always eighteen ninety-five.

Nog één ding trouwens: lees Er Ist Wieder Da, een even hilarisch als ontluisterend boek over wat er zou gebeuren als het hele verhaal andersom zou gebeuren: Hitler wordt opeens wakker in hedendaags Duitsland en heeft geen idee wat er aan de hand is.

Brexit at Tiffany’s

What an exciting day: a Nobel Prize for a Dutch researcher, scientific proof that looking at (and sharing) cat videos is good for you, and then this also happened:

And you know what? I completely agree that breakfast is much more likely to be a success than Brexit. I happened to have the night off, one thing led to another, and now there’s a very simple browser extension for Chrome, called Brexit at Tiffany’s, that will replace all occurrences of the word ‘Brexit’ with ‘breakfast’. Download it right here!

All of a sudden, browsing news websites is much more exciting:

brexit-at-tiffanys-1 brexit-at-tiffanys-2 brexit-at-tiffanys-3 brexit-at-tiffanys-4 brexit-at-tiffanys-5

Thanks to this excellent tutorial, making the browser extension was extremely simple, and I’d recommend it to anyone who likes to play around with words and doesn’t mind spending an evening playing around with JavaScript.

Download your copy of the Brexit at Tiffany’s browser extension right here.

Share your favourite ‘breakfast’ stories in the comments!

Waarom hebben alle comics hetzelfde lettertype?

Je herkent ‘m zo, dat typische comic book-lettertype, die schreefloze blokkige stijl met alleen maar hoofdletters, de uitroeptekens een beetje schuin. Maar waarom hebben alle comic books nou eigenlijk hetzelfde lettertype?

En – ooo, maar nu wordt het spannend – HEBBEN alle comic books eigenlijk wel hetzelfde lettertype? (Damn, ik ga voortaan echt beter opletten wat ik lees.)

Managers, jullie banen worden overgenomen door computers

Deliveroo in 1915. (Nee, OK, eigenlijk de New Yorkse fietspolitie.)

Deliveroo in 1915. (Nee, OK, eigenlijk de New Yorkse fietspolitie.)

Als je als manager denkt dat je baan wel veilig is in de robot-revolutie: think again. Natuurlijk zijn er al allerlei bedrijven waar managers gewoon verdwijnen, zie bijvoorbeeld de Tegenlicht-aflevering ‘Het einde van de manager’. Maar al die Uber-chauffeurs en al die Deliveroo-fietskoeriers, die hebben eigenlijk een app als manager:

“For companies like Uber, which aspires to “make transportation as reliable as running water”, algorithmic management solves a problem: how to instruct, track and evaluate a crowd of casual workers you do not employ, so they deliver a responsive, seamless, standardised service.”

Grappig genoeg is algorithmic management niet helemaal nieuw, of zelfs eigenlijk helemaal niet nieuw: al honderd jaar geleden werden mijnwerkers en andere dagloners afgerekend op hun prestaties om het hele zaakje zo goed en productief mogelijk te kunnen laten functioneren. Scientific management noemden ze dat.

Het Financial Times-artikel ‘When your boss is an algorithm’ sprong voor mij van ‘interessant’ naar ‘fascinerend’ op het moment dat het gaat over het toepassen van machine learning op werknemersgedrag.

“Its algorithm builds profiles on each employee — when do they perform well? When do they perform badly? It learns whether some people do better when paired with certain colleagues, and worse when paired with others. It uses weather, online traffic and other signals to forecast customer footfall in advance. Then it creates a schedule with the optimal mix of workers to maximise sales for every 15-minute slot of the day. Managers press a button and the schedule publishes to employees’ personal smartphones.”

Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nou erg is. Ja, de vrijheid om je eigen werkdag te kunnen inplannen is ontzettend fijn, maar wat nou als een computer ervoor zorgt dat je altijd in jouw ideale werkomstandigheden functioneert? Dat je als avondmens automatisch niet voor de ochtenddienst wordt ingepland en vice versa? Stel dat ik mezelf nooit meer zuchtend en steunend naar een vergadering om 9 uur ’s ochtends hoefde te slepen! Ik zou een (ietsje) gelukkig(er) mens zijn. Als het algoritme nou ook nog dingen als bloeddruk en hartslag zou meenemen, om stress (en daardoor ziekte) zoveel mogelijk te voorkomen, dan denk ik dat zo’n computer al beter functioneert dan een heleboel menselijke managers.

En daar zit meteen de crux: hoe belangrijk het is dat mensen voor langere tijd kunnen blijven functioneren? Het verschil zit voor een groot deel in het werken met werknemers of dagloners: bij werknemers is het onhandig als ze ziek worden, waardoor het belangrijk is dat je goed voor je mensen zorgt. (Nog los van common decency, maar dat lijkt in de zakenwereld maar zelden echt mee te spelen.) En volgens mij is dát het probleem met Deliveroo en Uber: niet het algoritme, maar dat ze hun mensen uitknijpen tot ze op zijn. Ook hier weer zijn computers niet de boosdoeners, maar de mensen achter de knoppen.

Bron: When your boss is an algorithm (Financial Times, 8 september 2016)