Songfestivalbingo 2017

Ladies (m/v)! Het is er weer tijd voor, as we speak zelfs, het Eurovisie Songfestival. We zitten er letterlijk middenin: eergister de eerste halve finale, this very moment de tweede halve finale, en overmorgen de finale, wellicht met Nederland, maar dat is natuurlijk nog even spannend.

Maar voordat we verder gaan is hier de soundtrack voor deze blogpost:

Prelude from the Te Deum by Charpentier, via Wikimedia Commons

Goed, dan kunnen we nu verder. Om de 62e editie te vieren heb ik de befaamde Lady Geek Songfestivalbingo weer bijgewerkt met wéér extra items, zoals “cape”, “brandende piano” en “kerkklokken”. Klassiekers als “nepwoorden”, “windmachine” en “puntengevers rekken te lang” mogen natuurlijk ook niet ontbreken.

Download ‘m dus nu, print ‘m uit en speel met je vrienden: Songfestivalbingo 2017!

Tot slot nog even dit, het ultieme eerbetoon aan alle songfestivals én de bijbehorende clichés:

Lessen ter voorbereiding op Pi Day

Pi Day

Ik hoop jullie volgend jaar een recept voor pi-appeltaart te kunnen geven, maar voor nu alvast de volgende lessen voor als je zelf aan de slag gaat:

  • Snijd in godsnaam die π uit je bladerdeeg terwijl het deeg nog bevroren is. Ontdooid bladerdeeg is onhandelbaar.
  • Sowieso is een π best wel lastig te tekenen.
  • Met een potlood op papier tekenen is vele malen makkelijker dan met een aardappelschilmesje op ontdooid bladerdeeg.
  • Twee appels is eigenlijk te weinig voor een fatsoenlijke taart.
  • Als je rozijnen in je appeltaart wil omdat je eigen te weinig appels hebt, maar geen rozijnen hebt, en dan dus denkt “ik vis ze wel even uit mijn muesli”: het uit muesli vissen van rozijnen kost meer tijd dan je denkt. Na een paar minuten heb je geen zin meer, en dan heb je nog niet eens een half handjevol.
  • Een half handjevol rozijnen is eigenlijk nét een sneue hoeveelheid.
  • Als je recept zegt dat je taart in 10-15 minuten klaar is, terwijl je pakje bladerdeeg zegt dat het zo’n 20-25 minuten zou moeten duren, dan spreekt je pakje bladerdeeg de waarheid.
  • Als je een blogstukje gaat typen omdat het zo lang duurt voordat je taart klaar is, vergeet dan niet zo nu en dan nog eens de oven te checken. (Hoewel de opluchting van een bijna-vergeten-maar-tóch-niet-verkoolde taart ook wel lekker is.)
  • Dubbelcheck even of je springvorm niet lekt, tenzij je het eigenlijk supercool vindt om op een late maandagavond je oven nog even te schrobben terwijl je je eigenlijk had voorgenomen om op tijd naar bed te gaan.
  • De esprit de l’escalier van het bakken: zodra je taart uit de oven komt, bedenk je je pas dat “π” eigenlijk nog een veel leuker opschrift was geweest.

Pi Day

Review + winactie: Hidden Figures

Hidden Figures

Zelfs ik, als nerdy feminist, wist tot voor kort niet dat de eerste Amerikaanse maanlanding mede mogelijk is gemaakt door zwarte vrouwen. Het boek Hidden Figures vertelt het verhaal van die vrouwen, en concentreert zich vooral op drie van hen: Katherine Johnson, Dorothy Vaughan en Mary Jackson. Het boek van Margot Lee Shetterly ligt al een paar maanden in de winkel, en de bijbehorende film is sinds vandaag ook in Nederlandse bioscopen te bekijken.

Ik heb nog niet de kans gehad om de film te zien, maar afgaand uit alles wat ik erover heb gezien en gelezen, staat hij nu al hoog op de lijst om mijn favoriete film van 2017 te worden. Het boek waarop de film is gebaseerd heb ik al wel gelezen, met – dit klinkt tegenstrijdig – veel interesse én veel moeite.

OK, ik leg even uit: het boek is geweldig grondig in het vertellen van het héle verhaal van zwarte vrouwen bij NASA en NASA-voorganger NACA, vanaf het verspreiden van een vacature voor rekenaars in 1943 tot ná de maanlanding in 1969. Het verhaal gaat over de opleidingen van de drie hoofdpersonen, hun romances, de kinderen, de schoolprojecten van de kinderen (!) en de coördinatie van het huishouden. Het duurt vijf hoofdstukken voordat we überhaupt aankomen bij de eerste werkdag van Dorothy Vaughan. Pas op tweederde van het boek begint de space race.

Het is dus nogal een verhaal, en Shetterly doet haar best om dat verhaal zo uitputtend mogelijk te vertellen. Daarmee leest het boek af en toe eerder als een proefschrift dan een leesboek. Jammer, want het is een interessant en belangrijk onderwerp. Het liefst zou ik willen dat zoveel mogelijk mensen dit boek lezen om er meer over te leren, maar bijna 350 pagina’s dicht op elkaar gepakte informatie is zelfs voor een intrinsiek gemotiveerde lezer als ik best lastig.

Hidden Figures filmposterAnderzijds is het boek juist daardoor ongelooflijk leerzaam. Ik heb nu een aardig beeld van hoe het leven eruitzag voor een zwarte vrouw in Virginia halverwege de twintigste eeuw en over deze drie superslimme zwarte vrouwen die tegen alle verwachtingen in carrière maakten in een wittemannenwereld. Maar niet alleen dat: ook over de geschiedenis van NACA/NASA, over het Amerikaanse leven in de Tweede Wereldoorlog in het algemeen, over de ontwikkelingen in de aeronautische industrie en over de inspanningen die nodig waren om een raket veilig op de maan te laten landen.

(Nog even voor de nerds onder ons: het boek wordt zelden echt technisch. Ja, het raakt af en toe even wiskundige termen, maar Shetterly maakt duidelijk dat ze zelf niet nerdy of bèta genoeg is om het allemaal goed te begrijpen of uit te leggen. Ik heb het rapport waarin Katherine Johnson uitlegt hoe je een satelliet in een baan rond de aarde brengt – overigens het eerste NASA-rapport met een vrouwelijke auteur – er dus gewoon zelf maar even bij gezocht.)

Wat ik dus eigenlijk wil zeggen: Hidden Figures is een even interessant als taai boek. Naar de film ben ik heel benieuwd, en ik hoop – en verwacht – dat die de gebreken van het boek gladstrijkt door meer focus in het verhaal te brengen en de drie hoofdpersonen meer te laten leven.

Voor wie het boek en de film wil vergelijken: dit is je kans! Ik mag niet alleen een exemplaar van het boek weggeven, maar ook twee vrijkaartjes voor de film. Hoe doe je mee? Heel simpel: plaats een reactie onder deze blogpost of op Facebook. That’s all! Over een week, dus op 16 maart, trek ik een winnaar. Good luck!
EDIT: de actie is gesloten en er is een gelukkige winnaar. Blijf Lady Geek vooral volgen (kan ook op Facebook) voor toekomstige winacties!

Ik kreeg mijn exemplaar van HarperCollins Holland, in ruil voor een eerlijke recensie.

Fijne vrouwendag!

Ik wil Internationale Vrouwendag graag met jullie vieren. Ik wil vieren dat vrouwen in Nederland al 98 jaar mogen stemmen. Dat de eerste vrouwelijke hoogleraar in Nederland 100 jaar geleden werd benoemd en dat het alweer bijna 150 jaar geleden is dat er in Nederland voor het eerst een vrouw mocht studeren. Dat we vorig jaar voor het eerst een vrouwelijke kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap hadden. Dat vrouwen in westerse landen toch al sinds een jaar of 40 mogen blijven werken als ze trouwen.

We zijn ver gekomen. Maar ondertussen hebben vrouwen in de grootste films van 2016 maar 27% van de tekst mogen spreken. Is 18% van de Nederlandse hoogleraren vrouw, en 11% van de astronauten, en nog geen 6% van Nobelprijswinnaars. Worden vrouwen ontslagen of afgewezen voor nieuwe functies als ze zwanger worden. Denken zesjarige meisjes dat ze minder slim zijn dan jongens. Zijn er nog steeds talloze conferenties met alleen mannelijke sprekers en is het overgrote deel van tv-gasten man. Verdienen vrouwen – met alle correcties meegerekend – nog steeds minder dan mannen. Gelooft tweederde van Europeanen dat vrouwen niet geschikt zijn als wetenschapper. En staan er maar 35% vrouwen op de kandidatenlijsten voor de Tweede Kamerverkiezingen van volgende week.

En dat is nog in westerse landen. Er zijn ook nog steeds landen en gebieden waar vrouwen worden gearresteerd als ze een auto besturen. Waar vrouwen zonder toestemming van hun vader, broer of man geen bankrekening mogen openen. Waar vrouwen niet mogen stemmen of zich verkiesbaar stellen. Waar huiselijk geweld niet strafbaar is. Waar jonge meisjes uitgehuwelijkt worden als straf voor misdrijven van hun vader of broer of om een ruzie te beslechten. Zijn er wereldwijd zo’n 200 miljoen vrouwen met genitale verminkingen – ook in landen waar we vrolijk naartoe gaan op vakantie. Dat alles vaak onder de noemer van traditie of religie.

We streven naar beter, dat zeker. Niet alleen wereldwijd, maar ook dichterbij. We stellen vrouwenquota op: als het gaat om vrouwelijke bestuurders, of hoogleraren, of directeuren, of commissieleden, willen we heel graag naar 20%, of 25%, of als je mazzel hebt zelfs 40%, en dat moeten we toch zeker wel kunnen bereiken in 2020, of 2025, of 2030. Daar mogen we dan trots op zijn. Naar 50% streven binnen afzienbare tijd, nee, dat durven we niet aan.

Ik wil vieren, vandaag, echt. Maar we hebben nog steeds veel in te halen. We zijn al ver gekomen, maar de échte gelijkheid, die is nog steeds ver weg. Ondertussen zijn er onbegrijpelijk genoeg mensen die zeggen dat feminisme ‘af’ is. Dat we klaar zijn, dat we gelijk zijn, “maar vrouwen zijn toch even goed als mannen, en ook nog leuker om naar te kijken, haha!” (insert VVD-lach), feminisme is een mission accomplished, je hebt toch een goed leven en niks meer over te zeuren.

Als ik je één ding mee mag geven op deze Internationale Vrouwendag: lees de eerste drie alinea’s van dit stuk nog eens door, en de volgende keer dat iemand je probeert wijs te maken dat feminisme niet meer nodig is, sla ze dan om de oren met je favoriete weetje uit deze collectie. En vecht vanuit daar samen verder. We can do it! 💪

Een wetenschapshotline voor filmmakers

Wetenschap in films – ja, ugh, more like, pseudowetenschap, right? (Wie geen idee heeft waar ik het over heb: hier zijn een paar mooie lijstjes van slechte wetenschap in films.) Maar er is goed nieuws: Hollywood heeft tegenwoordig een wetenschapshotline ter beschikking! De Science & Entertainment Exchange – bereikbaar op 844-NEED-SCI, ja, echt waar – is een gratis-en-voor-niks-dienst van de National Academy of Sciences, zeg maar de Amerikaanse KNAW.

Vox legt in dit filmpje uit waarom die dienst superhard nodig was: niet alleen om crappy science te voorkomen, maar ook om iets te doen aan het beeld van “de wetenschapper” als een oude witte man, en ook nog eens meestal de schurk van het verhaal. Dat Natalie Portman in Thor een natuurkundige speelt in plaats van een verpleegster, is een verdienste van de Science & Entertainment Exchange. Yes!

Als communicatiepersoon bij een universiteit krijg ik regelmatig telefoontjes van mensen die op zoek zijn naar een wetenschapper met verstand van een specifiek onderwerp, maar die komen vaak uit de hoek van actualiteitenprogramma’s. Overigens zelfs ook een keer een advocatenkantoor, op zoek naar een weer-expert om te besluiten of iets nu hagelschade of stormschade was. Een van mijn collega’s heeft jaren geleden nog eens aan een boek meegewerkt, maar eigenlijk krijg ik verder maar weinig verzoekjes van schrijvers en filmmakers. Dus, KNAW, doe je ding: waar blijft 0900-WETENSCHAPNODIG?

Review + winactie: De Man die de Tijd Meenam

Hee, even een dingetje: je wist dit misschien niet, maar we leven in een mislukte wereld. Goed, gezien de wereldpolitiek is dat misschien niet heel verrassend nieuws, maar zelfs alle basisdingen in het leven – hoe je slaapt, hoe je wakker wordt, hoe je kleren eruit zien – zijn niet zo goed als in de echte echte wereld.

Dat is in ieder geval de pijnlijke boodschap van Tom Barren, hoofdpersoon uit De Man die de Tijd Meenam. Hij begon zijn leven in een superieure versie van het universum, maar door een procedurefoutje bij het gebruiken van de tijdmachine van zijn vader komt hij per ongeluk in onze realiteit terecht. Best een probleem, want onze realiteit suckt, dus hij wil terug, maar hoe doe je dat vanuit een wereld waar tijdmachines niet bestaan?

De Man die de Tijd MeenamAchtbaan van een roman

De Man die de Tijd Meenam is werkelijk een achtbaan van een roman. Net als je denkt dat je ‘m door hebt, zwenkt hij weer een heel andere richting in. Omdat het boek begint met een tijdmachine zit je al snel in science fiction-modus, maar dat is eigenlijk maar een deel van het verhaal. Schrijver Elan Mastai weet het allemaal zo vanzelfsprekend te brengen dat het bestaan van die tijdmachine eigenlijk heel normaal wordt, en voordat je het door hebt zit je middenin in een magisch-realistische roman over een wereld waar je voor je gevoel zo in kan stappen.

En net als je daaraan gewend bent, slaat het magisch-realisme om in een huiveringwekkend realisme: dat hele verhaal van Tom Barren, die in onze werkelijkheid vertelt over zijn superieure alternatieve universum, is dat niet een beetje verdacht? Is Tom niet gewoon een schizofrene weirdo die het zich allemaal verbeeld heeft? Op het moment dat een boek je serieus laat twijfelen over de geloofwaardigheid van het ik-personage, yup, I’m impressed.

Kippenvel & jaw drop

Het houdt daar niet eens op, de achtbaan duurt voort, maar daar wil ik niet al te veel over verklappen. (Kippenvel bij hoofdstuk 94. Jaw drop bij hoofdstuk 124. De terugverwijzingen naar eerdere stukken die je in eerste instantie nietsvermoedend las.)

Is er dan echt niets aan te merken op dit boek? Nou ja, als ik dan echt iets moet zeggen: de laatste paar hoofdstukken hadden van mij achterwege mogen blijven – om spoilers te vermijden laat ik het daar even bij – maar I ain’t even mad. Verder geldt hier dus een absoluut en onverdeeld positief leesadvies.

De Man die de Tijd Meenam van Elan Mastai ligt vanaf vandaag in de winkel. Om te bewijzen dat dit inferieure universum niet helemáál hopeloos is, heb ik supergoed nieuws: ik mag van HarperCollins Holland een exemplaar van het boek weggeven! Je doet mee door op Facebook een reactie te plaatsen op deze post en daarbij iemand te taggen die jij graag zou willen meenemen op een tijdreis naar een parallel universum.
EDIT: de actie is gesloten en er is een gelukkige winnaar. Blijf Lady Geek vooral volgen (kan ook op Facebook) voor toekomstige winacties!

Ik kreeg mijn exemplaar van HarperCollins Holland, in ruil voor een eerlijke recensie.

Je bent wat je draagt, letterlijk

“Je bent wat je draagt” tot in het extreme doorgevoerd, dat is de Data_Dress van Coded Couture. De Google Awareness-app verzamelt data en verzint een jurk voor je, op basis van onder andere je uitgaansgewoontes – ben je meer een restaurantganger, een clubber of zit je vaker in een bruine kroeg? – en in wat voor klimaat je woont. Die jurk reflecteert dus wie je bent. Een letterlijke interpretatie van “wearing your heart on your sleeve”, als het ware.

Op het eerste gezicht: ja, een toffe en creatieve manier om mode en tech te combineren.

Maar laten we wel wezen: in een tijdperk dat steeds meer mensen zich bewust zijn van privacy en dataveiligheid is dit een geniale poging van Google om het verzamelen van persoonlijke data niet alleen weer gewenst te maken, maar zelfs sexy. Want ja, als je een op maat ontworpen jurk kunt krijgen, dan mag die app toch alles van je weten?