Managers, jullie banen worden overgenomen door computers

Deliveroo in 1915. (Nee, OK, eigenlijk de New Yorkse fietspolitie.)

Deliveroo in 1915. (Nee, OK, eigenlijk de New Yorkse fietspolitie.)

Als je als manager denkt dat je baan wel veilig is in de robot-revolutie: think again. Natuurlijk zijn er al allerlei bedrijven waar managers gewoon verdwijnen, zie bijvoorbeeld de Tegenlicht-aflevering ‘Het einde van de manager’. Maar al die Uber-chauffeurs en al die Deliveroo-fietskoeriers, die hebben eigenlijk een app als manager:

“For companies like Uber, which aspires to “make transportation as reliable as running water”, algorithmic management solves a problem: how to instruct, track and evaluate a crowd of casual workers you do not employ, so they deliver a responsive, seamless, standardised service.”

Grappig genoeg is algorithmic management niet helemaal nieuw, of zelfs eigenlijk helemaal niet nieuw: al honderd jaar geleden werden mijnwerkers en andere dagloners afgerekend op hun prestaties om het hele zaakje zo goed en productief mogelijk te kunnen laten functioneren. Scientific management noemden ze dat.

Het Financial Times-artikel ‘When your boss is an algorithm’ sprong voor mij van ‘interessant’ naar ‘fascinerend’ op het moment dat het gaat over het toepassen van machine learning op werknemersgedrag.

“Its algorithm builds profiles on each employee — when do they perform well? When do they perform badly? It learns whether some people do better when paired with certain colleagues, and worse when paired with others. It uses weather, online traffic and other signals to forecast customer footfall in advance. Then it creates a schedule with the optimal mix of workers to maximise sales for every 15-minute slot of the day. Managers press a button and the schedule publishes to employees’ personal smartphones.”

Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nou erg is. Ja, de vrijheid om je eigen werkdag te kunnen inplannen is ontzettend fijn, maar wat nou als een computer ervoor zorgt dat je altijd in jouw ideale werkomstandigheden functioneert? Dat je als avondmens automatisch niet voor de ochtenddienst wordt ingepland en vice versa? Stel dat ik mezelf nooit meer zuchtend en steunend naar een vergadering om 9 uur ’s ochtends hoefde te slepen! Ik zou een (ietsje) gelukkig(er) mens zijn. Als het algoritme nou ook nog dingen als bloeddruk en hartslag zou meenemen, om stress (en daardoor ziekte) zoveel mogelijk te voorkomen, dan denk ik dat zo’n computer al beter functioneert dan een heleboel menselijke managers.

En daar zit meteen de crux: hoe belangrijk het is dat mensen voor langere tijd kunnen blijven functioneren? Het verschil zit voor een groot deel in het werken met werknemers of dagloners: bij werknemers is het onhandig als ze ziek worden, waardoor het belangrijk is dat je goed voor je mensen zorgt. (Nog los van common decency, maar dat lijkt in de zakenwereld maar zelden echt mee te spelen.) En volgens mij is dát het probleem met Deliveroo en Uber: niet het algoritme, maar dat ze hun mensen uitknijpen tot ze op zijn. Ook hier weer zijn computers niet de boosdoeners, maar de mensen achter de knoppen.

Bron: When your boss is an algorithm (Financial Times, 8 september 2016)

Hoe krijg je meer vrouwen in je informatica-opleiding?

Het bewijs dat het kan lukken als je écht je best doet: Harvey Mudd College slaagde erin om meer vrouwen informatica te laten studeren. En niet een béétje meer, een paar procentpunt winst op die 10% vrouwelijke informaticastudenten, maar véél meer: 55%. En het knapste nog wel: nog geen tien jaar geleden zat Harvey Mudd ook rond de 10% vrouwelijke informaticastudenten, dus zo’n verandering is mogelijk, en snel ook.

In minder dan tien jaar steeg het aandeel vrouwelijke informaticastudenten van 10% naar 55%.

In minder dan tien jaar steeg het aandeel vrouwelijke informaticastudenten van 10% naar 55%.

OK, maar hoe doe je dat, en wat kunnen wij ervan leren?

The school emphasizes teaching over research, hiring and rewarding professors on the basis of their classroom performance, says Maria Klawe, Harvey Mudd’s president since 2006. And it places women in leadership positions throughout the school. Next year, six of the school’s seven department chairs, and 38% of its professors school-wide, will be women.

En wat misschien nog wel meer geholpen heeft: een verplicht programmeervak voor alle eerstejaars studenten, maar dan wel zonder enige benodigde voorkennis.

As a result of the changes, women who take the introductory course are more likely to leave with a positive impression of programming, and often sign up for the second class in the sequence. Many go on to internships or research projects in the field after their first year, and by then, they’re hooked.

Het helpt natuurlijk dat je in het Amerikaanse onderwijssysteem pas in de loop van je studie een major hoeft te kiezen, en dat je dus prima kan beginnen met een programmeervakje hier en daar voordat je beslissingen neemt over je hele studietijd. Dat maakt de keuze sowieso makkelijker dan in Nederland, waar je op je zeventiende al moet beslissen waar je de komende vier à vijf jaar – zo niet de rest van je leven – aan gaat besteden.

Meer lezen? Harvey Mudd College took on gender bias and now more than half its computer-science majors are women (Quartz, 22 augustus 2016)

Nog meer lezen? Super Mario Sisters? At USC, women now outnumber men in video game design graduate program (Los Angeles Times, 21 januari 2016)

Scheldende robots, eigenlijk wel zo realistisch

Misschien heb je wel eens filmpjes gezien van mensen die robots mishandelen: schoppen, duwen, dingen uit z’n handen slaan… Superzielig natuurlijk, maar allemaal FOR SCIENCE!, want je moet ook testen hoe een robot zich dan weer herstelt. Maar als zo’n robot stilletjes weer opstaat, is dat helemáál niet zoals een mens zich dan zou gedragen. Mr. King stelde zich voor hoe dat er in een realistisch scenario uit zou zien…

El Paquete: internet via sneakernet in Cuba

Sneakernet is een term die vaak spottend wordt gebruikt: ha, die wifi is zo langzaam dat je je software beter via sneakernet kan krijgen – bij iemand anders een fysiek kopietje draaien en naar huis lopen.

Ik had me nog niet gerealiseerd dat sneakernet ook echt een heel reëel doel kan dienen: Cuba. Ik was vorig jaar in Cuba en ik heb nu al een beetje heimwee. Maar onder alle prachtige vergane glorie en vriendelijke mensen en tropische stranden en rum die vloeit als water, is Cuba ook een straatarm land waar de regering zelf het journaal regisseert en waar alle 11 miljoen bewoners samen één breedbandverbinding delen.

Ja echt, je houdt het niet voor mogelijk in 2016, maar het is waar: internet is feitelijk nonexistent in Cuba. Intranet, dat hebben ze wel: een eigen stukje web, uiteraard geregisseerd door de regering. Objectief nieuws van buiten is er sowieso niet. De twee kranten die je in Cuba kunt kopen zijn met elkaar in een compleet fictieve concurrentie verwikkeld, want worden allebei gevuld door, jawel, de regering. Het leven in Cuba is zwaar, en ondanks de hoge kosten en risico’s proberen er jaarlijks nog steeds tienduizenden Cubanen via vooral illegale routes naar Amerika te ontsnappen.

Daarom is El Paquete des te fantastischer: een wekelijkse abonnementsdienst van 1 terabyte nieuws, films, series, software en andere random shit van het internet. En dat ook nog betaalbaar met een Cubaans salaris. De baas, een jongen van 26, verdient er geen fluit mee (omgerekend zo’n 25 euro per maand, een gemiddeld Cubaans maandsalaris), maar ondertussen verleent hij een dienst van onschatbare waarde: een blik op de buitenwereld. Vox ging bij hem op bezoek.

Stiekem maak ik me nu wel een beetje zorgen dat de Cubaanse regering achter Dany Paquete aan gaat nu hij zo openlijk in een mini-docu is verschenen, maar volgens La Red Cubana is dit een mooi gevalletje gedoogbeleid:

The Cuban government clearly tolerates el paquete. Even if officials are not being paid off, it satisfies many consumers, making them less likely to press for open Internet access. Had he been writing today, Karl Marx would have said “el paquete is the opium of the masses.”

HAL vs. Her

Op emotioneel vlak is AI een hoop gegroeid tussen 1968 en 2013.

Reflections of HAL and Samantha from Tillmann Ohm on Vimeo.

Slim gedaan, deze film, met fragmenten van HAL 9000 uit 2001: A Space Odyssey en Samantha uit Her, samen tot een gesprek geknipt en geplakt. Haast onvergelijkbaar, de manier waarop ze praten en denken. Een mooi voorbeeld is een vergelijking tussen de soorten introspectie van de twee (“ik vind iets op mijn harddrive” versus “ik merk dat ik een emotie heb”).

Dit gesprek roept ook de vraag op: hoe zou AI in een film van nog weer 45 jaar verder eruit zien? Wat voor gesprek zou Samantha voeren met een AI-personage uit 2058? We gaan het zien, hopelijk. Ik ben dan ver in de 70, maar ik zet alvast een reminder in mijn agenda.

Tellegen meets Hofstadter in het Debat tussen Vogel en Vis

In een stijl die doet denken aan iets tussen Toon Tellegen en Douglas Hofstadter, schreef een Soemerische schrijver ruim 4000 jaar geleden een fictief Debat tussen Vogel en Vis. Een fragment uit de Engelse vertaling van het originele spijkerschrift-op-kleitablet:

Fish addressed Bird murderously: “Forever gobbling away greedily, while your heart is dripping with evil! Standing on the plain you can keep pecking away until they chase you off!”

Bird: “You are bereft of hips, as also of arms, hands and feet – try bending your neck to your feet! Your smell is awful; you make people throw-up; they sneer at you!”

Of nou ja, debat… Vis en Vogel zijn elkaar vooral aan het dissen, met de strekking: jij bent stom want [A], ik ben beter want [B], ad infinitum. Aan de ene kant zou ik het eerder een ruzie noemen dan een debat, aan de andere kant is de politiek juist ook wel weer flink in regressie richting dat niveau. (Overigens roept de koning Vogel uit tot winnaar, omdat die wat representatiever is in tempels, bij banketten en in het paleis.)

In dezelfde serie zijn er ook debatten tussen o.a. Vee en Graan, Zomer en Winter en tussen Boom en Riet. Ik stel me zo voor dat dit zo rond het jaar 2500 voor Christus net zo’n hitserie was als nu Game of Thrones, waar iedereen steeds vol spanning wacht op het nieuwe kleitablet. (O jongens, wat een teaser! Ik denk echt dat Boom gaat winnen, want die heeft mooie groene blaadjes! Nee man, Riet gaat winnen, daar kan je een dak van bouwen! #teamboom! #teamriet!)

67 jaar Lego-sets

Sinds 1989 is zwart de meest gebruikte kleur in Lego-sets. Kijk, een Lego-meta-staafdiagram van de kleuren die het meest voorkomen in Lego-sets van 1950 tot nu:

Legos have gotten darker, with white giving way to black and gray. The transition from the old grays to the current bluish grays (or “bley”) is a hot-button topic for many Lego fans.

Perhaps not surprisingly, Lego’s color palette has expanded over the decades. Until the 1990s, almost every piece was one of the top ten colors; now only about 80% are.

Lego brengt steeds grotere sets uit, met steeds meer verschillende kleuren. (Alleen al de termen! Glitter Trans-Purple, Medium Lavender, Pearl Gold, Maersk Blue…)

Meer van dat soort leuke data-gebaseerde weetjes in 67 Years of Lego Sets. Lego plus data-analyse blijkt echt een prima combinatie.