WK-bingo 2014, deel 2

Aangezien een stelletje nerds heeft uitgerekend dat we 47% kans hebben om de halve finale te bereiken, hebben we toch nog best een paar wedstrijden te gaan. Daarom: een update van de originele WK-bingokaarten, helemaal klaar voor de finalefase (o.a. Spanje eruit, Duitsland erin, e.v.a. aanpassingen). New and improved, speciaal voor u, lieve lezer.

Download hier de nieuwe bingokaarten voor de finalefase!

En blijf vooral twitteren en facebooken over je stand in de #wkbingo, want ook al heeft Nederland maar 9% kans om de finale te winnen, als je bingo hebt verdien je toch wel een biertje van je vrienden. (Wel eerlijk spelen hè, want bij een valse bingo moet je op je stoel gaan staan en het volkslied zingen.)

WK-bingo 2014!

Dames, heren ook: het is weer tijd voor voetbal en dat zullen we weten. Tussen al het oranje geweld houdt één principe dapper stand: clichébingo! Beetje een schot voor open doel, maar het balletje ging rollen door een goed gemikte post op Facebook (padoem-tssj).

Je kent de regels: download de kaarten, kies één of meerdere om mee te spelen (willekeurig of naar keuze), streep naar hartelust en houd de wereld op de hoogte van de voortgang. De hashtag van deze keer is #wkbingo, zowel op de Twitter als op de Facebook. Succes!

Bekentenis: ik koop roze scheermesjes

Lieve lezers. Ik moet iets bekennen. Ik gebruik roze scheermesjes, terwijl mijn lief altijd blauwe koopt. Stom natuurlijk, maar het gaat automatisch, denk ik. Ik heb in ieder geval nooit bewust besloten om de dames-scheermesjes te kopen. Maar wacht, even een stap terug: waarom bestaan er eigenlijk roze en blauwe scheermesjes?

Als je extrapoleert, zie je pas hoe gek het eigenlijk is. Misschien is het wel een kwestie van tijd voordat we in de winkels worden geconfronteerd met dameswhisky, herenkussens, vrouwenpiano’s, mannenplanten, stoelen voor hem, brandblussers voor haar, roze pindakaas voor meisjes en blauwe pindakaas voor jongens. (Oh crap, ik hoop dat ik hiermee niet een slimme marketeer op een idee heb gebracht.)

Gender-specifieke marketing dus. De Australische dames van The Checkout leggen in dit filmpje uit wat, hoe, wanneer en waarom – en belangrijker nog: wat je er zelf tegen kunt doen. Misschien herken je dameslaptop en damespen die al eerder op Lady Geek zijn langsgekomen.

Nu is het jouw beurt, lieve lezer: welke gender-specifieke producten koop jij, expres of per ongeluk? En waarom? En wat is de meest tenenkrommende die je tot nu toe bent tegengekomen?

Hack de liefde (deel 2)

Gister had ik het in deel 1 van Hack de Liefde al over (het al dan niet bestaan van) flirt-algoritmes. Maar voor flirten moet je eerst überhaupt iemand ontmoeten, en dat lukt niet altijd in een café of bij de bushalte. De nerd doet dingen graag via de digitale snelweg, en waarom zou dat eigenlijk niet gelden voor het ontmoeten van een leuke mede-nerd of andere potentiële love interest?

Hack de Liefde

Daar ontstaat meteen het eerste probleem: datingsites zijn druk bezocht en het overgrote deel is ongeschikt. Hoe zie je het bos nog door de vele bomen? Tech-auteur en ondernemer Amy Webb was 30, vrijgezel en wilde graag kindjes maken met een leuke Joodse man, maar had een te druk leven om eindeloos bezig te zijn met daten en datingsites. Nerd-power to the rescue!

“I’m somebody who thinks a lot about data. I am constantly swimming in numbers and formulas and charts.”

Webb pakte het systematisch aan, formuleerde eisen en datapunten en zocht profielen bij elkaar van geschikte mannen. Probleem: zij vond die mannen weliswaar leuk, maar andersom bleek dat niet altijd het geval. Maar een nerd laat zich niet snel uit het veld slaan… Ik ga niet alles verklappen, kijk vooral het filmpje.

Het leuke van alle number crunching is de interessante correlaties die Webb tegenkwam: “So as it turns out, for some reason, men who drink Scotch reference kinky sex immediately.” Dat is nog eens een interessante toepassing van big data. OkTrends, de blog waarop OkCupid zijn interessante big data-ontdekkingen deelt, kan er ook wat van: de data laat vrij ondubbelzinnig zien dat mensen die van bier houden vaker seks hebben op de eerste date (bron), dat je beter met een dier dan met een decolleté op je profielfoto kan staan (bron), dat je beter ‘howdy’ dan ‘hey’ kan zeggen in je eerste bericht (bron), dat je je profielfoto beter niet met een Motorola of Windows-phone maakt (bron) en dat iPhone-gebruikers meer seks hebben (bron).

Maar er zijn meer manieren om het aan te pakken. Wiskundige Christopher McKinlay had nog geen duidelijk beeld van zijn ideale vrouw en begon dus met het analyseren van verschillende types vrouwen op een datingsite. Verrassend genoeg bleken de vrouwen in te delen te zijn in slechts zeven clusters: ‘God’, ‘tattoo’, ‘mindful’, ‘dog’, ‘green’ (onervaren in online daten), ‘Samantha‘ (de oudere, seksueel ervaren vrouw) en ‘diverse’ (de rest). Hij besloot zijn pijlen te richten op twee van die clusters – en om het toeval tot een minimum te beperken, maakte hij dan ook twee verschillende profielen. Is dat eigenlijk wel eerlijk?

“I think that what I did is just a slightly more algorithmic, large-scale, and machine-learning-based version of what everyone does on the site,” McKinlay says. Everyone tries to create an optimal profile—he just had the data to engineer one.

Zijn succes was onmiskenbaar: hij kreeg veel, heel veel berichtjes van vrouwen. So far, so good. Maar dan? Hoe automatiseer je dates? Toch vond McKinlay ook regels voor het efficiënt doorploegen van de vele matches: korte dates, vaak meerdere op een dag. De 88e eerste date bleek succesvol.

Wat kunnen we vooral leren van deze verhalen? Dat je je kans op het ontmoeten van de juiste persoon – toch vooral een kwestie van toeval en timing – best kunt maximaliseren?

Hack de Liefde (deel 1)

Hoe vind je als nerd de liefde? Toevallig heb ik mijn eigen music & tech geek deluxe al jaren geleden weten te strikken, voordat nerds daten mainstream en hip werd. Maar de nerdy benadering van de liefde laat mij niet los. Trouwe Ladygeek-lezers weten dat een nerd de zaken graag systematisch en algoritmisch aanpakt. Ik optimaliseer nog steeds graag mijn relatie (maar daarover later wellicht meer), en ik schroom niet om mijn mede-nerds eens een handje te helpen.

Hack de Liefde

Zo las ik ooit The Game, een wonderbaarlijk waargebeurd boek waarin een kleine, kale, verlegen man beschrijft hoe hij opeens een casanova wordt door allerlei trucjes te gebruiken. Naar aanleiding van het boek coachte ik samen met een vriendin een groepje vrienden in de methodes uit het boek, die eigenlijk allemaal samen te vatten zijn als ‘doe alsof je bovenmatig zelfverzekerd bent’. De pick-up artist community wordt in feministische kringen vaak beschreven als denigrerend voor vrouwen. Daar ben ik het niet helemaal mee eens; ja de methode is succesvol genoeg om potentieel gevaarlijk te zijn in de handen van sommige (verkeerde) mannen, maar met de methode zelf is niets mis.

Als flirten voor de nerd niet natuurlijk komt, speelt hij graag op zijn sterktes: een wetenschappelijke benadering, een testcyclus, algoritmes. Ook de documentaire ‘Love & Engineering‘ draait om datzelfde principe: een soort versiercursus voor nerds die onsuccesvol zijn in de liefde, gegeven door een wiskundige die er wel in is geslaagd om een vrouw aan de haak te slaan. Onderdelen van de cursus: een test-date met coaching via een oortje, gesprekstechnieken, datingtherapie, met inzichten vanuit de wiskunde, chemie, evolutiebiologie en andere potentieel nuttige vakgebieden.

Wat de documentaire ook laat zien, is hoeveel verschillende soorten nerds er zijn: de gevoelige jongen met een te laag zelfvertrouwen (die leuke met dat baardje), de jongen die zich direct vastbijt als iets lijkt te werken (en zijn kapiteinspak niet meer uittrekt na één succesvolle speeddate), de negatieve jongen die zich voelt alsof de wereld tegen hem is (en agressief wordt als er iets tegenzit) en de jongen die zich niet kan losmaken van zijn eigen belevingswereld en vergeet te vragen naar de hobby’s van zijn date (en tegen beter weten in door blijft praten over Mass Effect 3).

Wat vooral blijft hangen na het zien van de documentaire: al die jongens hebben hun eigen hordes die ze moeten overwinnen voor het vinden van de liefde. Er is geen one size fits all-benadering van het daten, er bestaat geen grote if-then-else-regel die iedereen rücksichtlos kan toepassen om iemand aan de haak te slaan. Maar dat betekent niet dat de nerd niet zijn eigen algoritme kan ontdekken. Want dat doet de nerd goed: eigenwijs zijn en de dingen op zijn eigen manier oplossen. Of niet soms, mede-nerds?

Stay tuned: morgen onthult Lady Geek hoe de nerd optimaal gebruik maakt van een datingsite.

Girls try programming; men feel harmed, somehow

Reading coverage and, especially, the comments section on articles like this, I really get why a lot of people, especially women, do not want to work in tech.

The gist of the story: Google offers DonorsChoose.org gift cards to teachers who motivate girls to take part in programming classes on Khan Academy or Codecademy. Apparently, this makes the slashdot crowd feel – to use the eloquent Dutch expression – like someone stepped on their penis.

The cry of “discrimination!” by the group that has virtually always been on the non-discriminated-against side of the fence is equally ridiculous and enraging. First of all, in most places, and maybe especially in tech/IT, men often get preferential treatment over women. Boys are encouraged to try their hand at programming more often than girls, the only difference is that it happens automatically and it’s not explicitly encouraged. Now, teachers are explicitly encouraged to motivate girls. Noooo!

Also, and this is important: nowhere in the article does it say that boys cannot partake in the programming classes, or that boys cannot benefit from the grants that teachers receive. If I understand correctly, the grants can be used to support class projects at DonorsChoose.org, meaning that teachers who win the grants are able to support *other* teachers to do school projects with their students. I’ve searched a bit through the database and found some projects specifically for girls (e.g., math) and some projects specifically for boys (e.g., reading). Most projects, however, are not gender-specific. This means that boys will *also* benefit if more female students take up programming. In what way, exactly, is this a bad thing?

Apparently, the /. crowd sees it differently. The comments section is a prime example of the sort of discussions and the sort of people that make the environment in tech so uninviting. Grown men crying like they’ve been hit in the groin because high school girls get something and they don’t – no, wait, because teachers who motivate girls get to support other teachers, and, uh, they don’t? Imagine, as a girl, reading those discussions. I’d be out of there in a heartbeat. And that’s a pity, because there are also so many super nice guys in tech. But they’re usually less loud.

“Only 18% of computer science graduates are women, Google is interested in encouraging more girls to learn how to code. Funding rewards are therefore just for girls right now. The courses are DEFINITELY open to both boys and girls, and we’d love for your whole class to participate.”