Waarom ik een slechte feminist ben (en waarom jij dat ook mag zijn)

Toevallig las ik vandaag een essay van Roxane Gay (uit haar nieuwste boek) waarin ze zichzelf een slechte feminist voelt. Toevallig, want afgelopen week had ik het nog met een collega over rolverdelingen in relaties, en dat ik me af en toe een beetje schuldig voel als ik de traditioneel vrouwelijke taken doe en mijn lief de traditioneel mannelijke klusjes. Ja, veel dingen doen we samen. Maar de geest van die traditionele rolverdeling is niet te ontkennen: ik kook elke dag, mijn lief doet de afwas. Ik zal eerder een naald en draad ter hand nemen, terwijl hij beter met gereedschap overweg kan.

Hoe kan iemand die in de afgelopen maand vier paar schoenen gekocht heeft een goede feminist zijn? Ik respecteer het als vrouwen hun oksels niet scheren, maar voel me zelf ongemakkelijk als ik met stoppels onder mijn armen in het openbaar verschijn. Ik hou meer van romantische comedy’s dan van actiefilms. Ik drink graag prosecco en je maakt me blij met chocola. Ik heb een streefgewicht en pas mijn eetpatroon daarop aan. Ik hou van mooie auto’s, maar vraag me alsjeblieft niet om de olie te vervangen.

Maakt dat mij een slechte feminist? Soms voelt het wel zo. Soms doe ik me stoerder voor dan ik ben. Maar het zorgt voor een enorme berg cognitieve dissonanties. Aan de ene kant laat ik dat stukje boterkoek graag liggen omdat ik mijn bovenbenen te dik vind, aan de andere kant wil ik me niet conformeren aan door de media opgelegde schoonheidsidealen en hou ik gewoon erg van boterkoek, en bovendien: #yolo.

Daarom was ik blij met wat Roxane Gay zei: liever een slechte feminist dan geen feminist. Misschien is dat ook wel de kern van feminisme: je eigen fouten omarmen, de fouten van alle andere vrouwen en mannen omarmen, en vinden dat we in al onze imperfecties en verschillen toch de vrijheid moeten hebben om te zijn wie we willen. Dat je als vrouw best mag houden van koken en als man van klussen, zolang je je maar niet daartoe gedwongen voelt door de maatschappij (want daarvan word je ongelukkig).

Mee eens? Ben jij een goede feminist? Of ook gewoon een imperfecte, net als ik?

Lees verder

Waarom ik een feminist ben en waarom jij dat ook moet zijn

Het lijkt opeens een trend om te zeggen dat je geen feminist bent. Maar ik ben wel een feminist. Videoblogger Laci Green geeft een paar (of nou ja, VEEL) erg goede redenen waarom je een feminist zou moeten zijn:

En in het volgende filmpje legt ze nog eens fijntjes uit dat ze geen nazi is, in tegenstelling tot wat veel internet-commenters blijkbaar dachten na bovenstaand filmpje. Bonus (en een belangrijke bonus): Laci legt uit waarom het ook niet OK is om met allerlei stomme smoezen en uitvluchten te zeggen dat je geen feminist bent.

Voel je je aangesproken? Voel je je al een feminist? Waarom wel of niet?

Ode aan de nerd

Drie uur lang nerd-tv met Ionica Smeets! Nog tot 27 augustus om 23.58 te kijken op VPRO.nl. Met o.a. nerds, grappen, liefde, YouTube-filmpjes en boeken.

Ionica Smeets bij Zomergasten

Het toffe is dat ik me meerdere malen tijdens het kijken realiseerde dat als ik zelf zomergast zou zijn, mijn aflevering er ongeveer hetzelfde uit zou zien. Iets met taalhumor, iets met wetenschap, iets over computers, iets over vrouwen in de wetenschap, iets over de liefde. Met natuurlijk net andere fragmenten: Turing in plaats van Feynman, Stephen Colbert over internetvrijheid in plaats van Penn & Teller over getallen, muziek in plaats van kleinkunst. Maar een ode aan de nerd, ja, dat zou het bij mij ook zijn.

Alledaags seksisme m/v

We hebben het hier wel vaker over de belachelijkheid van producten die ‘speciaal voor vrouwen’ zijn: roze scheermesjes, de laptop en auto met speciale damesfuncties en de beruchte vrouwenpen. Die laptop, pen en auto komen in dit filmpje ook nog eens langs, samen met nóg 12 belachelijke roze troepjes. Wat is de raarste? Is het het vrouwenbier of de tietendeo?

Maar om dit hele belachelijke gebeuren ook m/v te maken: we kunnen ons net zo goed opwinden over bizarre dingen die speciaal gemaakt zijn voor mannen. Tot het absurde aan toe. Waar vrouwenspulletjes vaak te herkennen zijn aan hun roze kleur, is het bij mannen vaak de naam, zoals geïllustreerd door o.a. ‘brogurt’ en ‘manscara’ (want slechte woordgrappen zijn ook een mannending?).

Een voorbeeld dat ze nog missen zijn de LEGO-dozen “voor mannen”. Terwijl ik het Volkswagen-camperbusje heb en de R2-D2 bovenaan mijn verlanglijstje staat… Maar ja, dat zal wel aan mij liggen.

BONUS! Van hetzelfde YouTube-kanaal: een kritische blik op hoe we ons gedrag aanpassen aan ons geslacht. 7 Guy Customs (That Would Be Weird If Girls Did Them) en de tegenhanger 7 Girl Customs (That Would Be Weird If Guys Did Them). Mee eens? Niet mee eens?

De verslavende deeltjesklikker

Zzzzzz

Zzzzzz

Misschien ken je Cookie Clicker nog wel? Het oersaaie, zinloze, maar desondanks gênant verslavende muisklikspel dat het concept van een computerspel uitkleedt tot de naakte essentie: je krijgt een virtueel koekje met elke muisklik, en die koekjes kun je investeren in dingen waardoor je meer koekjes krijgt. Het doel: zoveel mogelijk koekjes.

Leuk, en ik hou van koekjes, maar ik hou ook van wetenschap. En aan virtuele koekjes heb je niks, maar aan virtuele kennis wel! Dus als je altijd al eens een dommig muisklikspelletje had willen spelen dat ook nog eens een intellectuele component heeft, grijp dan nu je kans. Tijdens een van de zomer-hackathons bij CERN – je weet wel, die mensen van de Large Hadron Collider en het Higgsdeeltje – heeft een van de studententeams het geniale Particle Clicker ontwikkeld.

Lady Geek Particle Research Lab

Mijn eigen Lady Geek Particle Research Lab! Met een aardig legertje promovendi, een paar postdocs en een paar onderzoekers. Nu nog even sparen voor een paar hoogleraren…

Waar het spel simpel begint – een muisklik staat gelijk aan een afgeschoten deeltje – kun je op een gegeven moment personeel inhuren dat je onderzoek voor je doet, maar ook nieuwe deeltjes ontdekken en onderzoeken, je detector upgraden en PR-beleid ontwikkelen. Want met je detector verkrijg je weliswaar data, maar met data kun je geen personeel inhuren. Met meer data groeit alleen je reputatie, en met je reputatie kun je dan weer onderzoekssubsidie binnenhalen (in het echte leven is dat trouwens mijn werk, min of meer).

En wat het spel definitief veel toffer maakt dan Cookie Clicker, is dat je er daadwerkelijk iets van leert: je kunt doorklikken naar de definities van je nieuw ontdekte deeltjes, zoals τ leptons, J/ψ mesons en de verschillende soorten quarks. Als je lang genoeg je best doet, zou je nog wel eens het Higgsdeeltje kunnen ontdekken. Maar daar heb je wel een paar Nobelprijswinnaars voor nodig.

Hoera! Een J/ψ-meson!

Hoera! Een J/ψ-meson! Spaar ze allemaal!

Good Will Hunting: opeens weer heel actueel

Het jaar was 1997. Tienermeisjes werden massaal verliefd op Leonardo DiCaprio in Titanic of op Matt Damon in Good Will Hunting. Ik kan niet ontkennen dat ik Titanic een keer of drie in de bioscoop heb gezien, maar Good Will Hunting was de film die mijn beeld van slimme mensen veranderde en mijn beeld van universiteiten vormde en die opeens op twee manieren relevant is.

Good Will Hunting theatrical poster.jpg

Natúúrlijk vanwege die man die wij, de kinderen van begin jaren ’80, kenden uit Flubber, Jumanji en Mrs. Doubtfire. In Good Will Hunting was hij opeens heel iemand anders: bedachtzaam, serieus, een beetje zwaarmoedig. Sommige uitspraken van zijn personage ontnemen me nog steeds de adem, waarvan met stip op 1: ‘Because the doctors could see in your eyes that the terms “visiting hours” don’t apply to you.’ Bam. Right in the feels.

Robin Williams, die bijzondere man die zo grappig kon zijn (Flubber), vastberaden (Awakenings), onmiskenbaar creepy (One Hour Photo), zorgzaam (Dead Poets Society) en uitgesproken flamboyant (The Birdcage), maar waarvan ik me niet bewust was dat hij zo depressief was. Het is zonde om hem te moeten missen. Hopelijk heeft hij nu iets van rust gevonden.

Maar er is nog iets: Good Will Hunting was ook de reden waarom ik wist van het bestaan van de Fields Medal, die gisteren voor de achttiende keer is uitgereikt. Vier jonge wiskundigen, waaronder voor het eerst in de geschiedenis een vrouw (!), hebben de meest prestigieuze wiskundeprijs gekregen. Ik ga niet mijn best doen om uit te leggen waarover hun onderzoek ging, dat kan The Guardian veel beter.

FieldsMedalFront.jpg

Wil je hip zijn en wijs overkomen in gezelschap van onderzoekers en/of wiskundigen? Scientific American geeft wat uitleg en tips voor wie eigenlijk geen verstand van zaken heeft, maar wel mee wil kunnen praten. Het artikel had ook kunnen heten: ‘Five Reasons Why The Fields Medal Is Not The Nobel Prize For Math – You Will Not Believe #4!’, maar dan had ik het artikel waarschijnlijk niet gelezen, want ik boycot clickbait. Wel bonuspunten voor de zin ‘the Lady Gaga of math has received the Nobel prize of math.’

Waar blijven de nerdvrouwenfilms?

Vier woorden, twee helden: Alan Turing. Benedict Cumberbatch.

<3 <3 <3, nietwaar? De nerd in mij houdt erg van Alan Turing, de vrouw in mij houdt erg van Bandersnatch Cummerbund, ergo: de combinatie is een geschenk uit de hemel. Helaas moet de Nederlandse nerd/dame/damesnerd nog even een paar maanden wachten, want pas The Imitation Game is pas vanaf 8 januari 2015 in de Nederlandse bioscoop te bekijken. (Extra leuk is natuurlijk dat Tywin Lannister en Downton-ex-chauffeur Tom Branson ook meespelen.)

Diezelfde Bumberstump Crimpysnatch zag ik eerder dit jaar nog in Hawking, de film uit 2004. (Echt, hoe kan het dat Benadryl Snugglesnitch zo goed is in het spelen van overdreven slimme maar sociaal lastige mannen? Exhibit C: Sherlock.) Stephen Hawking wordt dit jaar opnieuw op het witte doek neergezet, in The Theory of Everything:

Gaaf. Slimme nerds die in mainstream films worden neergezet als stoere mensen? Gaaf, gaaf, gaaf. Kan ik alleen maar voor zijn. Toch heeft blogger Lana Turing (een pseudoniem, uiteraard) wel een goed punt: waar blijven de nerdvrouwen op het witte doek? Het nog steeds veel te lage percentage vrouwen in bètavakgebieden zou dat soort rolmodellen erg goed kunnen gebruiken. Op het verlanglijstje van Lana Turing staan films met Ada Lovelace, Marie Curie, Rosalind Franklin en Chien Shiung Wu in de hoofdrol.

Ik voeg daar graag aan toe:

  • Grace Hopper, de uitvinder van de computerbug;
  • de Bletchley-dames, die tijdens WOII als codebrekers werkten en waar al een Britse tv-serie over is gemaakt; en
  • Hedy Lamarr, die we vooral kennen als actrice, maar die ook mede-grondlegger is van wifi.

Wie mis ik dan nog? Welke high-tech kick-ass vrouwen verdienen ook een film over hun leven?

Hedy Lamarr