Op The Atlantic vond ik een fotoserie over (letterlijk) het einde van de weg, oftewel: plekken op Google Maps waar de weg ophoudt. Het is een prachtige fotoserie, maar ik miste wel het Nederlandse perspectief. Dus ik ben eens op zoek gegaan naar een paar Nederlandse weg-eindes. Die blijken er vaak opmerkelijk Nederlands uit te zien, en pittorésk! Ik zocht zes mooie Nederlandse weg-eindes bij elkaar. Speciaal voor u, lieve lezer.
Weet jij nog leuke weg-eindes in (of buiten) Nederland?
Als je vanavond ook de nieuwste aflevering van Game of Thrones hebt gekeken, kun je wel een knuffel gebruiken. Hier. En als bonus: foto’s van mini-keeshondjes.
Je had ‘m misschien al gezien: de cover van David Bowie’s Space Oddity door ruimtevaarder Chris Hadfield. (Die snor, mensen, die snor!)
Zo’n ruimte-cover is niet bepaald triviaal. Hoe duur is zo’n videoclip eigenlijk om te maken? Dat zocht XKCD uit:
At a total lifetime cost in the neighborhood of $150 billion, the International Space Station is one of the world’s most expensive megaprojects. (The exact cost is hard to pin down, since the countries contributing don’t all handle their finances the same way.)
By comparison, the most expensive music videos have production budgets in the range of a few million dollars. If Commander Hadfield’s video gets the ISS’s entire $150 billion price tag, then it must be tens of thousands of times more expensive than the runner-up, right?
Not so fast.
The Economist zocht op zijn beurt uit hoe je in zo’n geval eigenlijk de rechtenkwestie regelt. Als je je niet in een land op aarde bevindt, welke copyright-regels moet je dan aanhouden? Dat is op zich nog wel te overzien, maar het was een stuk ingewikkelder geworden als Hadfield het nummer live had uitgevoerd en uitgezonden:
the space station consists of multiple modules and other pieces (called “elements”) under the registration of the United States, the European Space Agency (ESA) consortium, Russia and Japan. The agreement governing the ISS makes it clear (in Article 5) that the applicable laws, including those governing IP rights, depend on which part of it an astronaut is in.
If an astronaut were to travel to the Moon, an asteroid or Mars on a privately funded spacecraft, the situation would become knottier still, because the United Nations Outer Space Treaty of 1967 applies to countries, not companies or private individuals. Lees verder →
Na mijn vorige Google Street View tool kan ik jullie ook deze niet onthouden: GeoGuessr (ja, die missende e is wel een beetje web 2.0-spelling van 2007). Op basis van alleen een Google Street View screenshot mag je de locatie raden.
Tof, maar moeilijk! Soms heb je alleen lokale flora en fauna om op af te gaan. Als je een beetje mazzel hebt kun je nog iets met de kleur van nummerborden en soms de taal van een uithangbord. Maar het is erg makkelijk om, zeg, een historische locatie in Paraguay te verwarren met Griekenland, of het platteland van Frankrijk met dat van Australië (true stories). Een leuk avontuur is het sowieso: ik heb alweer twee prachtige locaties bijgeschreven op mijn vakantie-wensenlijstje.
Bij mijn derde poging scoorde ik 9520 punten. Niet slecht, dacht ik zo. Wat is jouw high score?
Vergeet Barbies en Action Man, dit zijn de échte helden: Turing, Feynman, Curie, Tesla, Einstein, Mandelbrot en hun vele collega’s. Klik door voor een groter plaatje!
Koninginnenacht, de vrijmarkt in Utrecht. Tussen de luide muziek, loempiaverkopers, kleedjes met de inhoud van zolders, blokfluitspelende kinderen en dronken mensen met oranje pruiken staan er op sommige plekken kraampjes met allerlei Nintendo-parafernalia. Spelcomputers, verschillende soorten game-cartridges, losse controllers.
(Dat was overigens midden in het spelletje “waardeloze dingen zoeken” dat we speelden: elke volgende speler – we waren met z’n vieren – moest iets op de vrijmarkt vinden dat waardelozer was dan het vorige. Winnende objecten waren o.a. een videoband van Knofje, een losse afstandsbediening zonder batterijen, een houten spatel die op straat lag, een enkele (lelijke) laars en een gebruikte plastic vork.)
Maar Nintendo-spulletjes zijn eigenlijk nooit waardeloos. En er zijn zoveel verschillende! Welke ook alweer zie je in dit toffe filmpje.
Toen ik klein was, componeerde ik voor mijn pianoles wel eens liedjes. Helaas was dat niet van lange duur: ik realiseerde me al snel dat er een eindige hoeveelheid mogelijke melodieën is en dat er al eeuwenlang muziek gecomponeerd is. Het leek me daarom vrij onwaarschijnlijk dat ik ooit een écht nieuwe, originele melodie zou componeren die nog nooit eerder was geschreven. Dus wat heeft het dan voor zin?
Jammer, want eigenlijk heb ik de hoeveelheid mogelijke muziek schromelijk onderschat. In dit filmpje onderzoekt Michael van Vsauce of de muziek ooit op zal zijn (spoiler: niet echt), en duikt vervolgens nog even wat dieper in de kwestie: waarom lijkt zoveel muziek zo op elkaar? Er is belachelijk veel gekopieerd, zowel in tekst en ritme als in melodie en akkoorden.
Eigenlijk is het dus zonde dat ik het componeren al vroeg heb opgegeven. Die angst voor onoriginaliteit heeft zelfs de groten als Elvis en Simon & Garfunkel niet tegengehouden.
